aleyhe TBAEEZ

By : Maisam Darabi

2012-02-02T22:32:00.000+03:30

2011-11-11T16:57:00.001+03:30

2011-11-11T16:56:00.003+03:30

2011-11-11T16:56:00.001+03:30

حسن صالحی در نگاه روز: کشتار در نروژ

2011-07-29T02:11:00.000+04:30

تقدیم به برنامه پارازیت که چون دوستش داریم نقدش هم میکنیم؟ مگه نه؟ برای ما بچه های " انقلاب" مقدسی که نتوان نقدش کرد وجود ندارد! مگه نه؟

2011-07-24T00:21:00.000+04:30

مصطفی صابر در نگاه روز: سرنوشت احمدی نژاد و دولتش

2011-06-02T19:42:00.001+04:30

2011-04-30T00:34:00.000+04:30

http://www.cinemaye-azad.com/index.html

مصطفی صابر در نگاه روز: جنگ بازنده ها

2011-04-29T12:15:00.002+04:30

مصطفی صابر درنگاه روز- تحولات در سوریه

2011-03-31T01:37:00.000+04:30

گفتگو با محمد آسنگران در نگاه روز درباره حمله نظامی به لیبی

2011-03-24T02:23:00.000+04:30

روز جهانی وبلاگ‌نويس؛ به یاد امیدرضا میرصیافی

2011-03-21T01:10:00.000+03:30

دو سال پيش در روز ۲۷ اسفند ۱۳۸۷، اميدرضا ميرصيافی وبلاگ نويس ايرانی در زندان اوين تهران جان خود را از دست داد. مرگ اميدرضا در زندان، وبلاگ‌نويسان جهان را برآن داشت تا اين روز را روز وبلاگ‌نويسان بنامند و نام «او آر ۳۱۸ » را بر آن بگذارند که از حروف اول نام اميد رضا و تاريخ مرگ او ساخته شده است.

جمعه شب عده‌ای از وبلاگ‌نويسان مقيم دبی دور هم جمع شدند و کارگاهی از نقاشی و خطاطی برپا کردند. اين افراد از کشورهای مختلف بودند و با وجود تنوع فرهنگی در يک چيز اشتراک داشتند، و آن علاقه‌شان به آزادی بيان بود. آنها برای گردهمایی امسال خود شعار «من فرياد می‌زنم پس هستم» را انتخاب کرده بودند.

به نقل از ایران اینفو

موج انقلاب در منطقه و ضرورت انقلاب

2011-03-02T22:45:00.000+03:30

ارزیابی از ٢۵ بهمن -گفتگو با حمید تقوائی در نگاه روز

2011-02-17T12:10:00.000+03:30

آخرین تحولات در مصر،گفتگو با مصطفی صابر در نگاه روز

2011-02-11T02:04:00.002+03:30

400 میلیارد تومان تخصیص بودجه برای بسیج، پایگاهی از مردم یا سرکوب مردم؟

2011-02-02T21:59:00.003+03:30

اعدام ١١ نفر در زاهدان به اتهام عضویت در جندالله

2010-12-23T02:31:00.000+03:30

گفتگوی الیا تابش با مینا احدی درباره سفر ٣٧ وکیل جمهوری اسلامی به اروپا...

2010-11-26T00:30:00.001+03:30

گفتگوی الیا تابش با مصطفی صابر جنگ بی پایان جنا ح های حکومتی

2010-11-26T00:30:00.000+03:30

Winners of art competition 2010 passion for freedom - One law for all

2010-11-25T23:39:00.000+03:30

Winners of art competition 2010 passion for freedom - One law for all

دانشگاه همچنان خار چشم رژیم!

2010-11-19T00:01:00.001+03:30

قرار است تا دو هفته آینده اساسنامه جدید موسسات غیر انتفاعی اعلام شود. هفته گذشته کامران دانشجو، وزیرعلوم ،تحقیقات و آوری در نشستی اعلام کرده است که " با فشار سياسي نمي‌شود آموزش عالي كشور را اداره كرد". این نشست که در قزوین میان اعضای هیات علمی و اساتید دانشگاه آزاد قزوین برگزار شد. کامران دانشجو همچنین اذعان داشت که " نوع اختلاط بين دختران و پسران بر اساس الگوبرداري از غرب غلط است و ما بايد برطبق مناسباتمان كه دين آن را تعريف كرده است عمل كنيم."

صحبتهایی نظیر این سالهاست که توسط مسئولین رژیم و در نشستهای اینچنین بیان میشوند. همین هفته گذشته در سفری دیگر در استان مازندران غلامرضا خواجه‌سروی معاون فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم اعتراف کردند که طرح موسوم به "انقلاب فرهنگی " از دهه 60 که ارائه شده تا به امروز هنوزبه مرحله عملی و اجرایی در نیامده است. از خود دانشگاهیان در خواست کردند تا برای اجرایی تر شدن این طرح خلاقیت و ابتکار عمل از خود نشان دهند!

از ابتدای روی کار آمدن جمهوری اسلامی روزی نبوده است که دانشگاه به عنوان یکی از دغدغه ها و مشکلات این رژیم مطرح نباشد. طرحها و برنامه های بسیاری هم پیاده کردند تا با سرکوب دانشجویان و گزینش کردن اساتید فضای اعتراضی دردانشگاهها را به نفع خودشان تغییر دهند. فضایی که به شدت رادیکال بود و تا به امروز هنوزهم پرچمدار صف جلو مبارزات مردم در ایران است. به نقل از خود دانشجویان دانشگاه سنگر آزادی و برابری است. دقیقا به همین دلیل است که از وزیر علوم تا بهداشت! از رهبر رژیم تا نماینده مجلس و امام جمعه اش مجبورند این تم ثابت و همیشگی را در سخنرانی هایشان داشته باشند و روزی هم نبوده که با گله و نارضایتی از آن صحبت نکنند.

کامران دانشجو به درستی اشاره کرده است که الگو ارتباط و اختلاط میان دختران و پسران از فرهنگ غربی و مدرن است نه دینی واسلامی ! و نه تنها در دانشگاه که در جامعه جوانان به صورت ویژه برای سبک زندگی شان ، از نحوه شادی کردن تا لباس پوشیدن هیچ کدام بر میل رژیم و فرهنگ دلخواهش نبوده است. علی رغم اینکه 31 سال است تمام رسانه ها و آموزش و پرورش و مدیا در دست حکومت است اما همیشه خودشان اعتراف به ناموفق بودن طرحهایشان کرده اند. کنترل اوضاع و به بیانی سر کلاف از دست جمهوری اسلامی در رفته و دانشگاهها که قرار بود با انقلاب فرهنگی، گزینش اساتید،گسترش بسیج،لباس دانشجویان،جداسازی جنسیتی،دفن شهدا و .... به یکی از قدرتمند ترین پایگاههای رژیم تبدیل شوند کاملا برعکس به یک نهاد متضاد آن تبدیل شده اند.

کمدی جالبی شکل گرفته که از هیچ سری راه گریز برای آن نیست. نه ارسال آخوند به جای رئیس نه جدا کردن سلف،نه جزئیات لباس دانشجویان، نه محاکمه نظامی فعالین دانشجویی و نه احضار و تهدید و ستاره دار کردن هیچ کدام سدی در مقابل آزادیخواهی دانشجویان نشدند و دانشگاه همچنان زنده است و موی دماغ آقایان و خانمهای سازنده فضای ظهور مهدی شان!

16 نوامبر 2010

گفتگوی الیا تابش با عبدالله اسدی در نگاه روز درباره اعتراض پناهجویان ایرانی در یونان

2010-10-27T23:36:00.000+03:30

خیزش عظیم مردم در سال ٨٨

2010-10-21T00:39:00.002+03:30

Requiem for a Dream

2010-10-17T02:05:00.002+03:30

گفتگوی الیا تابش با مینا احدی دربرنامه نگاه روز درباره دستگیری سجاد، پسر سکینه محمدی آشتیانی، هوتن کیان وکیل سکینه و دو خبرنگار آلمانی در ایران

2010-10-14T00:56:00.002+03:30

گفتگوی الیا تابش با فاتح بهرامی درباره سفر در پیش احمدی نژاد به لبنان

2010-10-06T02:53:00.000+03:30

نظرات جنجالی احمد شاملو - موسیقی‌ سنتی

2010-10-02T18:16:00.000+03:30

خطر اعدام همچنان سکینه محمدی آشتیانی را تهدید می کند

2010-09-30T00:51:00.001+03:30

آهنگى به ياد فرزاد كمانگر از شاهين نجفى

2010-09-28T13:50:00.000+03:30

پرستار عكس بوسه تاريخي پايان جنگ درگذشت

2010-09-23T16:17:00.004+03:30

^{پرستاري كه در عكسي تاريخي در حال بوسيدن يك ملوان امريكايي بعد از پايان جنگ جهاني دوم است در سن 91 سالگي مرد. اين عكس كه در مجله}^Life^{چاپ شده بود سمبل پايان جنگ}

^{به شمار مي رود. تا دهه 70 كسي نمي دانست اين پرستار كيست و هويت ملوان هنوز نامعلوم است}

^{اديت شين كه پرستاري بود كه در بيمارستان دكتران نيويورك مشغول به كار بود در روز 14 آگوست 1945 مشغول به كار بود روزي كه ارتش ژاپن تسليم شد و عملا جنگ جهاني دوم به اتمام رسيد . اديت به همراه هزاران نفر از شهروندان نيويورك به استقبال ارتش آمريكا رفت . يك ملوان آمريكايي جوان كه در ميان هم گروهان خود به استقبال مردم پاسخ ميداد با ديدن اديت در ميان راهش او را در آغوش كشيد و بوسيد و به راه خود ادامه داد . صحنه بوسه ملوان جوان و پرستار خيلي زود نمادي از شادي پايان جنگ جهاني دوم و ورود صلح شد . ملوان اين عكس هيچگاه شناسايي نشد . به يادبود پايان جنگ جهاني دوم مجسمه اي از پرستار و ملوان در حال بوسيدن ساخته شد و در ميدان تايمز نيويورك قرار داده شد}^.

^{اديت شين در مورد اين روز گفته بود : من در بين استقبال كنندگان ارتش آمريكا بودم كه ناگهان حس كردم بازواني مرا در آغوش كشيد و قبل از اينكه بتوانم واكنشي نشان بدهم , مرا بوسيد . فقط ميدانستم كه يك ملوان بود و هنگام بوسه من چشمانم را بستم بنابر اين هيچگاه صورت ملوان را نديدم . من اجازه دادم مرا ببوسد زيرا جنگ تمام شده بود و آنها از جنگ سختي به خانه باز ميگشتند آنها براي وطنشان جنگيده بودند}

گفتگوی الیا تابش با مصطفی صابر در برنامه نگاه روز درباره اظهارات اوباما علیه جمهوری اسلامی بر سر مناقشه هسته ای

2010-09-23T00:32:00.002+03:30

Touch Me, I'm Going To Scream

2010-09-21T14:33:00.003+04:30

این بار بی حجابی

2010-09-15T20:28:00.000+04:30

هفته گذشته در سایت جهان نیوز مطلبی چاپ شد با عنوان "افزایش کشف حجاب و برداشتن روسری در تهران و شهرهای بزرگ". در این مطلب اشاره میشود که زنان طی ساعتهای خاصی در تهران و دیگر شهرهای بزرگ اقدام به برداشتن حجاب و تهیه عکس و منتشر نمودن آن میکنند. همینطور نقل قولهایی از نمایندگان مجلس و اعضای کمسیون فرهنگی آورده بر این مبنا که:"بی حجابی در تهران به سمت کشف حجاب رفته است. برداشتن روسری و پوشیدن دامنهای کوتاه و بر تن کردن مانتوهای نازک افزایش معناداری یافته است." همچنین نقل قولهایی آورده ازتعدادی "شهروندان متدین" که از ازدیاد این موارد شکایت میکنند!
چند هفته قبل احمد خاتمی نیز در نمازجمعه تهران تاکید کرد که بد حجابی در جامعه در حال حرکت به سمت کشف حجاب و بی

حجابی است. خلاصه اینکه با فاکت آوردن از قسمتهای مختلف حکومت و اقلیتی ازمردم طرفدار فرهنگ رژیم که همیشه سعی شده اکثریت جلوه داده شوند، این مقاله سعی کرده نشان دهد که برداشتن حجاب توسط زنان و انتشارعکس و فیلم از آن باعث ریخته شدن قبح این مسئله در جامعه شده است. قبل تر از آن رسانه های حکومتی خبرهایی منتشر کردند که زنان در پاساژها،مراکز خرید و اتومبیلها اقدام به برداشتن حجاب میکنند.
تا آنجا که به مردم و جامعه ایران برمیگردد در طی ۳۱ سالی که این حکومت سر کار بوده مردم هیچگاه فرهنگ عقب مانده و ارتجاعی جمهوری اسلامی را نپذیرفته اند. اگربه صورت سمبلیک بتوان به مطلبی اشاره کرد حجاب یکی از مهمترین و تاثیر گذارترین موارد است. اگر انیمیشن پرسپولیس از مرجان ساتراپی را دیده باشید تصویر جالبی از رودررویی و تضاد فرهنگ حکومت و فرهنگ مردم و جامعه اراده میدهد. تا آنجا که به اکثریت مردم بر میگردد مدتهاست که اصراری به رعایت حجاب و جدا سازی زن و مرد ندارند. در دانشگاهها، در پارکهای جنگلی،درمراسمها وجشنهای خصوصی و... مردم جدای از حکومت و علی رغم سرکوب و بگیر وببندها سبک زندگی خود را دارند، مدرن و شاد و امروزی. تا آنجا که به خبر گزاریها،رسانه ها و مدیای خارج از ایران، اپوزیسیون و .... بر میگرد مدتهاست بر این مسئله تاکید دارند. اما امروز نکته جالب اینجاست که ابعاد این مسئله آنقدر گسترش یافته که بسیارعلنی و شفاف خود حکومتی ها مجبور به اعتراف هستند که مشکل بی حجابی و سردی و نفرت مردم از فرهنگ عقب مانده حکومت به طرز خطرناک و هوشدار دهنده ای برای حکومت افزایش یافته است.
مسئله حجاب زنان امروز یکی ازمطرح ترین مباحث در مدیا ورسانه های جمهوری اسلامی است وموضوع داغ برنامه ها و مصاحبه های تلویزیون و رادیو است. هر چند که از ابتدای روی کار آمدنش روزی نبوده است که بی حجابی و پوشش زنان و جوانان یکی از حاد ترین مشکلات این رژیم ضد زن نباشد. اگر تا به حال درصحبتهای امام جمعه ها ودیگر ارتجاعیون رژیم صحبت از بد حجابی بود مدتهاست که در میان خودشان صحبت از برداشتن حجاب است.
یک نکته دیگر که در مقاله جهان نیوز سعی شده برجسته شود این است که مقامات و مسئولین نسبت به این مسئله واکنش نشان نمیدهند و با متخلفین برخور نمیکنند! این هم ازآن دست دروغهایی است که امروز در ایران به دروغهای "بیست و سی" معروف است تبدیل شده. هنوز یادمان نرفته است که طرحهای چند ده مرحله ای حجاب و عفاف و دهها نام دیگررا چندین بار در جامعه اجرا کردند. چگونه وحشیانه به زنان و جوانان حمله کردند. از جریمه مالی تا شلاق دریغ نکردند. اما در انتها باز خودشان اعتراف کردند که جوابگو نیست! درتمام این ۳۱ سا ل حیات ننگین از مهد کودک تا دانشگاه را بمباران فکری کردند و باز هم میگویند کم کاری کردیم که نشد!! منظور این جانوران اسلامی انیست که کارهایی که کردیم جواب نداده است وباید بیشتر از این ها جنایت کنیم!
مسئله چیست؟ اینهمه داد و فغان سر دادن از سر چیست و چرا مدام بالا تا پایین این حکومت از امام جمعه ها تا روزنامه ها و مدیا،از مجلس اسلامی تا رئیس دانشگاه مسئولین حکومت را مقصر میدانند؟ تمام این هیاهو برای حرف نزدن از اکثریت مردمی است که هیچ وقت حجاب و هیچ بخش دیگری از این رژیم را به رسمیت نشناخته اند. حرف نزدن از زنانی که با زور چماق و اسید روسری بر سرشان کردند و امروز نسل جوانی از همان جنس آمده که به این راحتی نمیشود به خانه اش راند. برای حرف نزدن ازمردمی که سال گذشته این حکومت را در خیابانها به محاکمه کشیده اند و حکم رفتنش را صادر کرده اند.
یقه دریدنهای امام جمعه ها و نمایندگان مجلس و ... سر مسئله حجاب برای این مردم که تمامیت رژیم را زیر سوال بردند بیشتر مصرف جک و خنده دارد. در مورد چند نکته اما با احمد خاتمی و ..من کاملا موافقم. یکی آنکه قبح و ترس برداشتن حجاب و دور انداختنش برای بسیاری از زنان از بین رفته است، دیگر اینکه بد حجابی تبدیل به بی حجابی و دورانداختن حجاب شده است بنا به اعتراف رژیم در جامعه عادی شده و دیگر کسی نمی تواند ادعا کند: مردم خودشان حجاب را انتخاب کرده اند یا مردم ایران مسلمان هستند. مطلب بعد اینکه همه اینها افزایش معنا داری یافته است. دقیقا این افزایش معنا دارد! جامعه ای که یک سال ملتهب و پر از تلاطم پشت سر گذاشته ،شیوه های مبارزهاش عوض میشود اما خاموش نمیشود و رژیمی که بخواهد بر چنین مردمی حکومت کند حیاتش به تار مویی بسته است؟
۱۴ سپتامبر۲۰۱۰

Shevid Ba Koode Taze!

2010-09-15T20:25:00.000+04:30

O-HUM . Darde Eshgh . Persian Rock Music - اوهام

2010-09-06T16:50:00.004+04:30

100 city against stoning-Stockholm

2010-08-28T23:59:00.000+04:30

Stockholm-Pride2010

2010-08-02T00:24:00.000+04:30

http://picasaweb.google.com/elia.tabesh/Prid2010Stockholm?feat=directlink

Stockholm24july2010.SekineAshtiani-pic

2010-07-27T03:52:00.000+04:30

Stockholm24july2010.SekineAshtiani

2010-07-27T03:29:00.002+04:30

CNN-International Sakineh Mohammadi Ashtiani Day -Stockholm

2010-07-27T03:19:00.004+04:30

http://edition.cnn.com/video/?/video/world/2010/07/25/protests.iran.sentence.cnn

قاتلین فرزاد کمانگر را از سالن کنفرانس بیرون کنید

2010-06-23T02:51:00.012+04:30

حضور پرقدرت فعالین حزب کمونیست کارگری ایران در کنفرانس سازمان جهانی کار
امروز ٢ ژوئن ٢٠١٠ برای پنجمین سال متوالی فعالین حزب کمونیست کارگری ایران در دقایق اول شروع کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار در ژنو در پشت تریبون قرار گرفتند٬ روی سن رفتند و خواهان اخراج جمهوری اسلامی بعنوان حکومتی که فعالین کارگری و زندانیان سیاسی را اعدام میکند شدند و مورد استقبال خبرنگاران و بیش از پنج هزار نفر از نمایندگان کشورهای مختلف که در کنفرانس حضور داشتند قرار گرفتند.
علیرغم موانع امنیتی ویژه ای که امسال برای ورود نمایندگان و خبرنگاران به سالن کنفرانس وضع شده بود٬ فعالین حزب کمونیست کارگری مجهز به تیم خبرنگاری و عکاس و فیلمبردار از سد امنیت گذشتند و وارد سالن کنفرانس شدند و بهرام سروش٬ شهلا دانشفر٬ محمد امین کمانگر٬ فرشاد حسینی٬ پاسکال دیسکامپ و الیا تابش لحظاتی پس از افتتاح کنفرانس در سن هیئت رئیسه کنفرانس قرار گرفتند و در حالیکه عکس فرزاد کمانگر و پوستری از اسانلو و مددی در پشت میله های زندان در دست داشتند٬ حدود سه دقیقه شروع به شعار دادن علیه جمهوری اسلامی بعنوان حکومتی جنایتکار و ضد کارگر کردند. بهرام سروش عضو دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری پشت تریبون رفت و اعلام کرد که قاتلین فرزاد کمانگر اینجا هستند آنها را بیرون کنید. حرکت فعالین حزب کمونیست کارگری علیه نمایندگان جمهوری اسلامی با استقبال گرم نمایندگان و خبرنگاران قرار گرفت. حاضرین با شنیدن سخنرانی کوتاه بهرام سروش که بلافاصله توسط مسئولین کنفرانس از پشت تریبون کنار زده شد و شعارهائی که دیگر فعالین حزب سر داده بودند٬ شروع به دست زدن کردند و بویژه نمایندگان ایتالیا

ز جای خود برخاستند و حمایت پرشور خود را نشان دادند. نه تنها تعداد زیادی از خبرنگاران و عکاسان رسانه های گروهی بلکه تعدادی از نمایندگان حاضر در کنفرانس شروع به گرفتن عکس و ضبط کردن شعارها کردند. تیم فیلمبردار کانال جدید این لحظات را فیلمبرداری کرد و بخشی از این حرکت بطور زنده و مستقیم از طریق اینترنت خود کنفرانس پخش شد. با کنار زدن فعالین حزب از سن کنفرانس٬ کنفرانس برنامه های عادی خود را شروع کرد اما نیم ساعت بعد شهناز مرتب با پلاکارد چندین متری بزرگی که روی آن نوشته بود: "رژیمی که فعالین کارگری و زندانیان سیاسی را اعدام میکند نباید در سازمان جهانی کار حضور داشته باشد٬ جمهوری اسلامی از آی ال او اخراج" را از جایگاه خبرنگاران به پائین آویزان کرد که مورد توجه هزاران نفر از حاضرین کنفرانس قرار گرفت.
حضور پرقدرت حزب کمونیست کارگری در کنفرانس سازمان جهانی کار موفقیتی برای کارگران و مردم ایران و حزب سیاسی آنها است. لازم به توضیح است که از هفته ها قبل از شروع کنفرانس فعالیت های سیاسی تبلیغی گسترده ای توسط حزب برای اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار شروع شد و از جمله به ابتکار یکی از فعالین حزب در فرانسه٬ پاسکال دیسکامپ پتیشن اخراج جمهوری اسلامی توسط تعدادی از واحدها و فعالین کنفدراسیون کارگری ث ژ ت به امضا رسید که از رهبری این فدراسیون خواسته شده بود که خواهان اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار شود. مسئولین سازمان جهانی کار که سالها است با حضور حزب کمونیست کارگری در دقایق شروع کنفرانس مواجه میشوند٬ امسال آمادگی خود را برای جلوگیری از حضور فعالین حزب در سالن کنفرانس بالا برده بودند و از قبل نیز رسما اعلام کرده بودند که مقررات امنیتی ویژه ای وضع کرده اند بطوری که هنگام ورود فعالین حزب به کنفرانس رسما اعلام کردند که شما عضو حزب کمونیست کارگری هستید و امکان شرکت در کنفرانس را ندارید و بدین ترتیب تعدادی از فعالین حزب امکان حضور در کنفرانس را پیدا نکردند. بعدازظهر امروز نیز توسط حزب کمونیست کارگری در مقابل ساختمان سازمان جهانی کار تجمع اعتراضی برگزار میشود.
جمهوری اسلامی قاتل مردم ایران است و از سازمان جهانی کار و همه نهادها و سازمانهای بین المللی باید اخراج شود.

آزادی٬ برابری٬ حکومت کارگری

زنده باد انقلاب انسانی برای حکومت انسانی

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست کارگری ایران

٢ ژوئن ٢٠١٠ ٬ ١٢ خرداد ١٣٨

بی حجابی = ایست قلبی رژیم اسلامی

2010-05-23T04:45:00.000+04:30

در هفته گذشته یکی از موضوعاتی که در مطبوعات و رسانه های جمهوری اسلامی بیشترین فضا را به خود اختصاص داده است مسئله حجاب و آپارتاید جنسی است. صحبت در مورد بی حجابی زنان همیشه یکی از مسائلی بوده که رژیم مجبور شده وقت و انرژی بسیار زیادی را صرف آن کند. قبل از وارد شدن به بحث ابتدا سر خط چندین خبر در رسانه های جمهوری اسلامی را بخوانید.

تفکیک ورودی دختران و پسران درعلامه / اعتراض دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر به حضور سردار جعفری فرمانده سپاه در این دانشگاه/ اخراج ۴ فعال دانشجویی از دانشگاه علم و صنعت / بدحجابی هم به جرم های دانشجویان افزوده شد،رییس دانشگاه علامه طباطبایی،از توبیخ تا حتی تعلیق یک ترم تحصیلی، به دلیل بدحجابی/ يكي از دانشجويان دانشگا ه آزاد كرج به خبرنگارآژانس ايران خبـــــــرگفت :دررابطه با اجراي طرح تبعيض جنسيتي در دانشگاه و سختگيري سر حجاب به نظرميرسيد كه عوامل حكومتي ازترس اعتراضات دانشجويان دراين دانشگاه فعلا كوتاه آمده اند, فقط ليست حضور و غياب دانشجويان دختر وپسر را ازهم جدا كرده اند و گفته اند منظورمان همين بود/

مکارم شیرازی : بر همه زنان واجب است حجاب را حفظ کنند، تا نظام حفظ شود،از حجاب عقب نشینی نمی‌کنیم/ توصیه های شجونی و اکرمی به زنان بدحجاب بدحجاب ها به نظام دهن کجی می کنند/

امام جمعه مشهد: دختران با عقب کشیدن روسری خود به جنگ با فاطمه زهرا می روند/ امام جمعه مشهد : شما دختران و خواهران! اگر از حجاب خسته شده اید و خدای نکرده رنگارنگی های جامعه غربی در دلتان وجود دارد؛ بدانید! عقب رفتن روسری تو و بیرون گذاشتن موی سر تو در حقیقت مقابله با شخص فاطمه زهرا است. پاک کردن رنگ فاطمه زهرا از جامعه است/

طرح برخورد با مزاحمان خياباني هفته آيندهآغاز مي شود / انتشار متن كامل قانون گسترش راهكارهاي اجرايي عفاف و حجاب" با زیر مجموعه های " دانشگاه‌ها، برنامه‌هاي دستگاه‌هاي اجرايي، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، دروني و نهادينه شدن آن در وجود افراد،طراحان و توليد كنندگان پوشاك‌ها، صدا و سيما، نيروي انتظامي،سازمان ملي جوانان، سازمان تبليغات اسلامي، وزارت آموزش و پرورش، مركز امور زنان و خانواده،سازمان تربيت بدني،امور پزشكي،احياي امر به معروف و نهي از منكر،وزارت امور خارجه، مجلس شوراي اسلامي، وزارت راه و ترابري/ پشت صحنه بدحجابی از زبان صفارهرندی/ بودجه قرآني کشور200 درصد افزايش يافت/ فروغ نیلچی‌زاده، مشاور رئیس سازمان ملی جوانان در امور دختران و زنان، می‌گوید: چادر، نماد حضرت زهرا است و نباید برای زنان زندانی استفاده شود و این اشتباه قوه قضاییه در زمینه‌ تعریف پوشش زندانیان است

و هزاران عنوان و تیتر دیگر که در این مطلب نمیگنجد. اینها را در کنار برنامه های تلویزیونی و مصاحبه هایی با همین مضامین بگذارید. اضافه کنید فیلم چندش آوری که هفته قبل در اینترنت منتشر شد. فیلمی که تعداد زیادی بر این باورند که ساختگی است و وسیله ای برای پروپاگاند جمهوری اسلامی سر مسئله بی حجابی است. فیلمی که در آن ظاهرا خیلی اتفاقی تعدادی لمپن به تعددی و آزار چند دخترو ترنس میپردازند.

تمام اینها را که کنار هم بگذارید و از بیرون به آن نگاه کنید به این نتیجه میرسید که با حکومتی سر و کار دارید که مثل ماری زخم خورده به خود میپیچد. زخمی بسیار عمیق که از دهها سر ضربه خورده است. ازدانشجویان، دختران و پسران جوان ودانش آموزان تا ادارات، مهمانداران هواپیما و ... سر پیکانهایی هستند که ضربه های مهلکی به این مار پیر زده اند. ماری که 31 سال است بر سر مبارزین وانسانهای آزادیخواه جامعه ایران چنبره زده است و مردم در یک سال گذشته خواب و آرامش را از او ربوده اند.

اشتباه نکنید. مسئله این نیست که به هیچکدام از طرحهای رژیم برای مقابله با بی حجابی و نوع پوشش زنان و جوانان در عرصه های مختلف جامعه کم پرداخته شده است. مسئله این نیست که بودجه عرصه های سرکوب زنان کم بوده است.

اگر این برخوردها را به دو بخش تقسیم کنیم شامل بر دانشگاهها و زنان میتوان به راحتی به دلایل این تقلا های جمهوری اسلامی این رژیم در حال مرگ پی برد.

تا آنجا که به دانشگاهها بر میگردد همیشه و همواره بحث جداسازی جنسیتی ، نوع لباس و حجاب و ... مطرح بوده است. یک پای اعتراضات دانشجویان مسئله حجاب وآپارتاید جنسی بوده است.نگاه کنید به اعتراض اخیر در دانشگاه تهران و درگیری مامورین حراست با دانشجویان دختر به دلیل استفاده نکردن از مقنعه که خیلی سریع باعث شکل گرفتن یک تحصن اعتراضی توسط دانشجویان شد. تحصنی که به رئیس دانشگاه اعلام کرد ما همان حقی را میخواهیم که سالهاست برایش مبارزه کرده ایم: آزادی و احترام!

همین امروزدانشجویان دانشگاه خواجه نصیر به حضور سردار جعفری فرمانده سپاه در این دانشگاه اعتراض کردند. اعتراض به امثال جعفری و سایر مزدوران و مزد بگیران رژیم که در سمت ریاست نشسته اند. همانها که اعلام میکنند بد حجابی هم جرم است. جواب ما به ایشان این است ،علاوه بر آزادیخواهی و برابری طلبی،علاوه بر حق انتخاب ،حق تشکل واعتصاب و ... بد حجابی هم به جرم داشجویان اضافه شد؟! بد حجابی اضافه شد به اینکه سالهاست هر قسمت از جامعه از بخشهای کارگری و زنان تا معلمان و پرستاران در اعتراض و فریاد خروشیده است دانشجویان هم خود را متحد با تمامشان اعلام کرده اند. اول ماه مه روز جهانی کارگر تا 8 مارس روز جهانی زن مسئله دانشجویان است و در نهایت تمام این در و آن در زدن و هزار و یک طرح سرکوب به اسم حجاب و عفاف و ... آوردن به خاطر این است که طی یک سال گذشته از اولین روزهای شروع قیام خیابانی جامعه ایران دانشجویان و جوانان یک پای اصلی این انقلاب بوده اند. دانشگاه از نمایشگاه کتاب گرفته تا اعدام 5 زندانی سیاسی واکنش نشان میدهد.

واین عکس العملهای در رژیم در حال مرگ جمهوری اسلامی راهی به جایی نخواهد برد.

و اما درمورد بی حجابی زنان در سایر بخشهای جامعه. نگاهی به این تیتر بیندازیم : اجرای سخت گیرانه تر نیروی انتظامی در طرح حجاب و عفاف. برای کسانی که این طرحهای را سالهای اخیر دنبال کرده اند به مثابه طنز میماند. سخت گیرانه تر! معلوم نیست سخت تر از چه زمانی؟ مگر غیر از این است که نیروی انتظامی در کنار دیگر نیروهای بسیج و انصار و ... چندین سال است تکرار میکنند این بار دیگر سخت تر !! هر طرح و هر سال بودجه بیشتر،نیروی بیشتر را اختصاص میدهند و باز هم به گفته خودشان مسئله بغرنج تر میشود.تمام جالبی اش این است رژیم برای حجاب با اسید و تیغ و چماق شروع کرد و امروز به طرح امنیت و تولید فیلم و شو هم در موازی و ادامه آن میپردازد و باز هم مشکل وسیع تر میشود! از خامنه ای تا دیگر نوچه های بیمارش تمام ماههای گذشته به بیان اراجیف در مورد بی حجابی زنان پردخته اند و هر روز هم ادامه دارد! این عکس العمل رژیم به یک پدیده واقعی موجود در آن جامعه است.

همانطور که در بالا هم اشاره کردم تمام سال گذشته به اعتراض میلیونی مردم به این حکومت گذشته است و تا آنجا که به زنان بر میگردد یک پایه همیشگی این اعتراض و قیام میلیونی بوده اند. همان زنانی که به گفته خود سران جمهوری اسلامی بی حجابی شان به معنای مخالفت با نظام است. همان زنانی که در صف مقدم تظاهراتهای خیابانی هیچ اصراری به نگاه داشتن حجابشان ندارند! امروز بی حجابی بسیار شفاف و علنی تبدیل به مصاف و فضای رودررویی، مقابله و مبارزه زنان با حکومت اسلامی شده است. این مسئله آنقدر مهم و تاثیر گذار شده که کسانی مانند سران جریانات 1 میلیون امضا و امثال فمنیستهای اسلامی و ... که تا دیروز به دفاع از حجاب میپرداختند و خود هم در رسانه ها بر خلاف خیابانها با حجاب ظاهر میشدند ،امروز شروع به حجاب گیران کرده اند. دیدیم که دنیا به مسئله بی حجابی در ایران عکس العمل نشان داد. دختری در امریکا در اعتراض به گفته های یک امام جمعه در ایران( که تنها از یک ذهن تعفن گرفته اسلامی بر میخیزد) پیکتی بین المللی راه انداخت. زنان و مردان در ایران از مدتها پیش نشان داده اند که قصد کوتاه آمدن ندارند و انقلابی زنانه را رقم زدند و تا پیروزی اش و بر پایی حکومتی برابر و انسانی سر کوتاه آمدن ندارند!

مای 2010

2010-05-19T00:51:00.001+04:30

فریاد بزن فریاد

2010-05-19T00:43:00.002+04:30

تلاش نیروهای سرکوبگر رژیم برای جلوگیری از تجمع مردم در مقابل دانشگاه تهران

2010-05-10T18:40:00.000+04:30

دوشنبه ، 20 ارديبهشت 1389 ، 10:01 آخرین اطلاعیه ها - علیه اعدام

قرار بود ساعت ١١ صبح امروز به فراخوان مادران و خانواده های پنج نفر از زندانیان سیاسی که روز یکشنبه توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند٬ مردم در مقابل دانشگاه تجمع و به این جنایت اعتراض کنند. طبق گزارشاتی که دو نفر از خبرنگاران حزب برای ما ارسال کرده اند٬ تعدادی از مادران عزادار و دانشجویان و جوانان و مردم زیادی صبح مقابل دانشگاه حضور یافتند اما نیروی انتظامی برای جلوگیری از شکل گیری تجمع اعتراضی همه جا را گرفته است و تا این لحظه مانع برگزاری تجمع اعتراضی شده است.

یکی از گزارشگران حزب نوشته است: "در ساعت ١٠ و ربع صبح میدان انقلاب به تسخیر موتورسواران یگان ویژه درآمده است. استقرار حدود ١٠٠ دستگاه موتورسیکلت از سرکوبگران یگان ویژه در ضلع شمال غربی میدان که همراه با چند دستگاه ماشین در ضلع جنوبی میدان میباشد چهره میدان انقلاب را یکبار دیگر امنیتی کرده است. حد فاصل دانشگاه تهران و میدان انقلاب نیز بصورت پراکنده نیروهای امنیتی و انتظامی حضور یافته اند. خیابان فخر رازی (مقابل سر در اصلی دانشگاه تهران) چندین دستگاه ون و الگانس نیروی انتظامی قرار دارند. نیروهای لباس شخصی در مقابل درب اصلی دانشگاه تهران به وضوح قابل مشاهده هستند."

یکی دیگر از خبرنگاران حزب نوشته است: "گارد ویژه و ون های آماده برای انتقال دستگیر شدگان مستقر شده است. تا این لحظه امکان تجمع نشده است. مردم در خیابان های اطراف پخش هستند. طبق این خبر تلفن زندانیان از روز شنبه تاکنون قطع است".

حزب کمونیست کارگری یکبار دیگر این جنایت بزرگ رژیم را محکوم میکند و به خانواده های این عزیزان و تمام مردم آزادیخواهی که به اشکال مختلف دست به اعتراض میزنند درود میفرستد. حزب مردم را در شهرهای کردستان و در سراسر کشور فرامیخواند به هر شکل که میتوانند دست به اعتراض بزنند٬ حکومت کثیف اعدام و اسلام را محکوم کنند٬ یاد جانباختگان را گرامی بدارند٬ عکس آنها را همه جا بر در و دیوارها بچسبانند٬ و خود را برای شرکت هرچه وسیعتر در مراسم بزرگذاشت آنها آماده کنند

آزادی٬ برابری٬ حکومت کارگری

زنده باد انقلاب انسانی برای حکومت انسانی

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران

١٠ مه ٢٠١٠ ٬ ٢٠ اردیبهشت ١٣٨٩

Stockholm-9 may

2010-05-10T18:36:00.002+04:30

Stockholm - 9 may

2010-05-10T18:35:00.000+04:30

اجتماعات گسترده دانشجویان علیه "طرح حجاب و عفاف"

2010-05-06T18:04:00.003+04:30

اجتماعات گسترده دانشجویان علیه "طرح حجاب و عفاف"

در دانشگاه های هنر و تهران

با اعلام طرح حجاب و عفاف، و در واقع تلاش رژیم برای مقابله با انقلاب جاری از طریق حمله به زنان و ایجاد رعب و وحشت در جامعه و در دانشگاه ها، دانشجویان علیه سیاست های ضد انسانی حکومت اسلامی برای تحمیل حجاب و جداسازی جنسی اقدام به برگزاری تجمعات اعتراضی کردند.

دیروز سه شنبه صدها تن از دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به اجباری کردن مقنعه برای دختران و ایجاد ممانعت از ورود دخترانی که مقنغه ندارند به دانشگاه تجمع اعتراضی برپا کردند. این تجمع که دانشجویان دختر آنرا آغاز کرده بودند و با پیوستن پسران به حدود ۲۰۰۰ نفر می رسید، دانشجویان بر حق آزادی پوشش و آزادی بیان خود تاکید داشتند و اعلام کردند در مقابل این محدودیت ها ایستادگی می کنند و از حقوق خود کوتاه نمی آیند. در تجمع اعتراضی دانشجویان که ۴ ساعت به صورت تحصن و راهپیمایی در دانشگاه ادامه داشت دانشجویان پارچه نوشته ها و اعلامیه های مربوط به قوانین حجاب را پاره کرده و لگد مال کردند. در نهایت رئیس حراست مجبور شد در جمع دانشجویان حاضر شود و به آنان پاسخ بدهد ولی دانشجویان قانع نشده و اعلام کرده اند از حقوق خود کوتاه نمی آیند و آزادی پوشش را حق مسلم خود می دانند.

روز دوشنبه نیز دانشجویان دختر و پسر دانشگاه هنر در اعتراض به همین مورد یعنی اجباری کردن مقنعه برای دختران تجمع اعتراضی برپا کردند. دانشجویان خواهان آزادی و کوتاه شدن دست کثیف حکومت مذهبی از زندگی جامعه هستند و آزادی پوشش را حق خود می دانند.

حضور زنان در صف مقدم مبارزات جاری در ایران، پیشگامی زنان در انقلاب جاری و مبارزات آنان برای خلاصی از شر حکومت اسلامی و خصلت زنانه انقلاب، سران حکومت را از حضور زنان در جامعه و مبارزات جاری بیش از پیش به وحشت انداخته و برای زمینگیر کردن و سرکوب کل مبارزات مردم، تلاش می کند حضور زنان را در جامعه و دانشگاه را مورد حمله قرار دهند.

طرح "حجاب و عفاف" روی دیگر حکومت کهریزک و اوین است، ادامه تیراندازی اوباش اسلامی به سمت مردم به جان آمده از وحشیگری های دزدان و قاتلان اسلامی حاکم در ایران است، ادامه کشتن ندا و سهراب و اشکان است، ابزار سرکوب جامعه و بی حقوقی مفرط کارگران و تحمیل زندگی بارها زیر خط فقر به جامعه است. حکومت اسلامی وحشت زده از موقعیت شکننده و آینده بی افق خود می خواهد با تعرض وحشیانه به نیمی از جامعه فضای ترس و وحشت را بر جامعه مستولی کنند.

سازمان جوانان کمونیست همه دانشجویان را فرا می خواند تا علیه حجاب و برای آزادی پوشش و منع دخالت دولت و مذهب در زندگی جامعه و برای آزادی و برابری، همگام و متحد به صف مبارزه دانشجویان دانشگاه های هنر و تهران علیه سیاست های حکومت آپارتاید جنسی اسلامی بپیوندند. جوانان و دانشجویان در ایران نشان داده اند به کمتر از آزادی بی قید و شرط بیان، آزادی پوشش و برابری زن و مرد و جدایی دین از دولت رضایت نمی دهند و سیاست های سرکوبگرانه حکومت ضد انسانی اسلامی نمی تواند در عزم و اراده آنان برای سرنگونی حکومت اسلامی و به دست آوردن مطالبات به حقشان خللی وارد کند.

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد حکومت انسانی

سازمان جوانان کمونیست

۱۵ اردیبهشت ۸۹، ۶ می ۲۰۱۰

1 may 2010STOCKHOLM

2010-05-03T23:52:00.000+04:30

2010-05-03T23:46:00.003+04:30

Boobquake /سینه لرزه ,زلزله سیاسی علیه حکومت ضد زن!

2010-05-03T23:38:00.003+04:30

هفته گذشته بعد از اینکه امام جمعه موقت تهران یعنی یکی از ارازل اوباش جمهوری اسلامی بدن عریان زنان را عامل زلزله معرفی کرد. در اعتراض به این اراجیف یک دختر وبلاگ نویس جوان امریکایی حرکت اعتراضی را اعلام کرد که ما زنان بدن و سینه های خود را عریان میکنیم تا ببینیم زلزله اتفاق می افتد؟!! از این کمپین استقبال فراوانی شد. چه در اینترنت که بسیاری از زنان عکس های برهنه و سینه های برهنه شان را در وبلاگهایشان قرار دادند و گروههایی که در فیس بوک ساخته شد و بیش از 170 هزار نفر اینترنتی به این فراخوان پیوستند.همچنین در کشورهای دیگر که همزمان به برپایی تجمع اعتراضی پرداختند. خود استقبال از این مسئله نشان میدهد که دنیا از چه آمادگی و ظرفیتی برای حمایت از خواسته های برابری طلبانه زنان در ایران برخوردار است. زنانی که در 9 ماه گذشته حضور پررنگی در قیام خیابانی و انقلاب مردم ایران بعد از انتخابات داشتند. زنانی که به اعتراف خود سران جمهوری اسلامی برای حفظ حجابشان در این اعتراضات اصراری نداشتند!!

و اما در استکهلم سوئد هم ما به همراه تعدادی از زنان و مردانی که به برابری زن و مرد اعتقاد دارند این تجمع را در میدان سرگل ، میدان مرکزی شهر برگزار کردیم.

در این تجمع سارا محمد،زویا یوسفی،الیا تابش و ..... به زبانهای سوئدی،انگلیسی و فارسی صحبت کردند. در این صحبتها علاوه بر حمایت از تجمعی که فراخوان داده شده اعلام شد که 31 سال است که این حکومت با قوانین ضد زن اسلامی به سرکوب زنان میپردازد و حجاب نماد این تحقیر و توهین است. اعلام کردیم که حجاب سمبل بردگی زنان است و ما زنانی که از ایران آمده ایم حجاب خواسته ما نیست و جمهوری اسلامی نماینده ما نیست. جمهوری اسلامی در ایران و همچنین در سطح بین المللی به گسترش،تبلیغ و سرمایه گذاری در این مسئله میپردازد. از ایجاد مدارس مذهبی تا بر پایی دادگاههای اسلامی. از حجاب بر سر کودکان گذاشتن تا سازماندهی مساجد در کشورهایی خارج از ایران و ....

یکی از نکاتی که در این تجمع به بیان آن پرداختیم اعتراض به سیاستهای کشورهای اروپایی و غرب در مماشات با جریانات اسلامی و مشخصا جمهوری اسلامی به عنوان سردمدار این جریانات د رجهان است. اعتراض به اینکه دنیا 31 سال است چشمش را بر حجاب،سنگسار،اسید،شلاق و .... بسته و همچنان سران جنایتکار جمهوری اسلامی را به عنوان نمایندگان مردم ایران به رسمیت میشناسد.

نکته دیگر این تجمع اینکه تعدادی از زنان با لباسهایی که بر تن داشتند اعتراض خود را به مسئله حجاب نشان دادند. لباسهایی که با وجود هوای سرد استکهلم قسمتهایی از بدنشان را عریان نشاد میداد.

مسئله جالب دیگری که اتفاق افتاد اسلامگرایانی که در حال رد شدن از کنار مان بودند عکس العمل نشان دادند. عقب مانده هایی که فارسی،افغانی،عربی و سوئدی شروع به دادن فحش کردند و با زبان و کلامات زننده ای که سزاوار خودشان هست سعی کردند به توهین بپردازند تا بتوانند ما را منصرف کنند! زبانی که برای ما بسیار آشناست. زبان رایج سران جمهوری اسلامی . ارازل اوباش و عقب مانده هایی که سالهایت سعی کرده اند زنان ایران و از جمله ما را از آرمان برابری طلبی مان منصرف کنند و در این راه از فحش تا اسید از هیچ مضایقه نکردند.

اما همین که بعد از 31 سال هنوز مسئله بی حجابی زنان یکی از بزرگترین مشکلات حکومت اسلامی است به خوبی نشان از درجه ناموفق بودنشان را نشان میدهد.

به امید سرنگونی هر چه زودتر جمهوری اسلامی

و بر پایی حکومتی برابر در ایران

27 آپریل 2010

مرگ بر دیکتاتور در جشن نوروزی

2010-03-27T23:46:00.001+04:30

هفته گذشته در "ابر هوسن" آلمان به مناسبت سال نو کنسرتی برگزار شد. در این کنسرت که به گفته خبرگذاریها بیش از 10000 نفر در آن شرکت کردند افشین خواننده ایرانی به اجرا پرداخت.

نکته جالبی که حین اجرای افشین اتفاق افتاد این مسئله بود که قبل از اجرای یکی از آهنگها افشین تکه کوتاهی سخنرانی میکند و آهنگ را تقدیم میکند به همه کسانی که در اعتراضات و قیام خیابانی چندین ماه گذشته به خیابانها آمدند و در انتهای صحبتهایش "مرگ بر دیکتاتور" سر میدهد و پشت آن صدای یکپارچه جمعیت فضایی بسیار هیجان انگیز به کنسرت میبخشد.صدایی که افشین امیدوار است که سران جمهوری اسلامی این صدا را بشنوند.

نمیخواهم اینجا در مورد موزیک و آهنگهای افشین صحبت کنم که ممکن است من یا شما خوشمان بیاید یا نپسندیم. آنچه مورد نظر من است حرکت جالبی است که بالا توضیح دادم.

اولین نکته اینکه دست این خواننده را به گرمی میفشارم که در حالیکه قرار است کنسرتی برای شادی و پایکوبی سال جدید بر پا شود افشین این شهامت را به خود میدهد که از تمام جانباختگان راه آزادی نام بیاورد و تنها فقط همین بلکه شعار مرگ بر دیکتاتور سر بدهد و رژیم جمهوری اسلامی را خطاب قرار بدهد. از آن دست کارهایی که همه میدانیم همیشه برگزار کنندگان،تهیه کنندگان و سرمایه گزاران این برنامه ها به آن حساس هستند. هر چند که قیام مردم ایران حمایت و توجه بین المللی دنیا را به سمت خود جلب کرد و بسیاری از هنرمندان نسبت به این مسئله واکنش نشان دادند. آخرین موردش کنسرت رپ ایرانی به نام صدای تغییر بود که در سوئد در حمایت از اعتراضات مردم ایران برگزار شد. ما تعدادی از جوانان در استکهلم در این کنسرت شرکت کردیم و با عکس ندا یاد مبارزان مردم را گرامی داشتیم که در همین نشریه ندای انقلاب گزارش آنرا خواندید.

دومین نکته جواب شایسته ای است این حرکت از سوی مردم میگیرد و به خوبی نشان میدهد که مبارزه و انقلاب مردم ایران در داخل و خارج همچنان ادامه دارد.

از این دست حرکات ارزشمند است و جا دارد که پیکان را به سمت کسانی برگرداند که هنوز هم سکوت اختیار کرده اند!

تا گلی از سر ایوون تو پژمرد و فرو ر...

2010-02-20T20:07:00.002+03:30

آقای موسوی من سخنگوی عبور از قانون اساسی هستم! آقای کروبی ما انقلاب را شروع کرده ایم!

2010-02-03T02:57:00.001+03:30

در سایت کلمه مصاحبه ای با موسوی منتشر شده که به بیان نکاتی می پردازد. اولین نکته ای که به آن برخوردم اینکه بعد از این همه شکنجه و آزار زندانیان سیاسی در شکنجه گاههای اوین و گوهر دشت و ...،بعد از اینکه از خود حکومتی ها تا رسانه های خارج از ایران نوشتند و صحبت کردند هنوز موسوی اعتراف گیری و شکنجه ها را شایعه میداند! این نهایت بی شرمی شماست آقای موسوی. شرمندگی شما از اینکه در زندان نیستید را بیان کرده اید، شرمندگی تان ۱۰ برابر شد با این حرف در مقابل مادر و پدرانی که عزیزانشان هفته هاست در انفرادی به سر میبرند.

آقای موسوی خبر تجمع اعتراضی مردم درمقابل اوین و آزاد شدن تعدادی از زندانیان را شنیده اید؟ این مرد و زن این جامعه هستند که منتظر شما ننشسته اند. چشم امید به شما نبسته بودند اگر چند ماه پیش به بهانه اسم شما در خیابانها بودند امروز مدتهاست که نامی از شما نمی آوردند مگر اینکه رسوایتان کنند!

آقای موسوی هنوز از قانون اساسی دفاع میکنید؟ بعد از سی سال سنگسار ، اعدام ، دست بریدن، از بالای کوه پرت کردن، زندانی و شکنجه کردن!! و همین امروز طبق همین قانون اساسی شما اعدام کردن آزادیخواهان این جامعه ؟ آیا هنوز میشود وقیحانه ایستاد و از این قوانین وحشیانه و قرون وسطایی دفاع کرد؟ شرمتان باد!

موسوی از خاطرات انقلاب میگوید ، به خاطر دارید در همان انقلاب زنان مبارز ایران در مقابل شعار نه شرقی نه غربی شما ایستادند و فریاد زدند "حق زن نه شرقی ست، نه غربی ست ، جهانی ست" . این قسمت از انقلاب را هم به یاد دارید؟ همان زنانی که شما، همفکران و هم خطهای شما ماهها بعد طبق همین قانون اساسی اسلامی سراسر لجن گرفته تان در زندانها به آنها تجاوز کردید، اعدامشان کردید و برای خانواده هایشان شیرینی فرستادید! آیا به یاد می آورید ؟ جسد پیکرهای نازنینی که با کامیونها به گورهای دسته جمعی بردید؟

امروز ادامه همان نسل است که آمده در خیابان و اتفاقا و از بد روزگار برای شما میخواهد اول تکلیفش را با همین قانون اساسی ضد انسانی شما روشن کند!

از هشت سال جنگ سخن میگوئید؟ جنگ برای شما " نعمت " بود نه برای کودکان و جوانان نازنین درایران که به زیر تانکها فرستادید! جنگ برای شما نعمتی بود تا به دانشجویان و اساتید در دانشگاهها، به شوراهای کارگری زحمتکشان در کارخانه ها، به پرستاران و پزشکان در بیمارستانها حمله کنید.به زنان و جوانان در خیابانها حمله کنید، تا با اسید و پونز حجاب را بر سر زنان بچسبانید. این قسمت خاطرات را به یاد نمی آورید و یا صحبت کردن در موردش "روح لطیف سبزتان" را آزار میدهد؟؟؟؟

لطفا دیگر از حقوق معلمان و کارگران و ... سخن نگوئید که حسابی کمدی میشود. همین الان هم نود درصد بیانیه های شما ارزشهای اسلامی و" قانون بی اساسی "و امام امام امام کردنتان شده است . حالا ده درصدی برای تبلیغات هم به کارگران و معلمان مرحمت فرمودید؟؟

بالاخره موسوی هم اعتراف کرد که رسانه های خارج تاثیر داشته اند. شما که از ترس به هر دری زدید ماهواره ها را جمع کنید و مثل مور و ملخ از در و دیوار خانه های مردم بالا رفیتد و جمع کردید و جریمه و زندان و .. باز هم نشد؟ هنوز هم رسانه های خارجی ؟ آفرین به این مردم که سر کوتاه آمدن ندارند وآن رسانه های خارجی که با این پشتکار صدای این مردم را منعکس میکنند!

آقای موسوی هنوز دعوت به تمایز جنبش سبز از سایرین میکند. کدام تمایز ؟ نکند توهم گرفته اید و باورتان شده است که هر جا سبز بود شما بودید؟ خودتان اعلام کردید که این سبز را هم جوانان به شما دادند؟ مدتها هم هست که پس گرفته اند و اعلام کرده اند رنگ خودمان است و از اینجا به بعد هر رنگی متعلق به ماست. از توهم بیرون بیایید آقای موسوی، هنوز دنبال جاسوس میگردید ؟ مردم ایران آمده اند تا با یک انقلاب و قیام رنگی، بساط قانون اساسی سیاه و حکومت تاریک اسلامیتان را جمع کنند و جامعه ای لبریز از رنگها بسازند.

یک نکته را اما با موسوی موافقم !

در مورد اینکه گفته هیچ صدایی را در خارج از طرف خودش به رسمیت نمیشناسد. کاملا درست میگوئید آقای موسوی. در داخل ایران که در بالا شرح دادم خدمتتان و در خارج هم حق با شما!! ایرانیان برای حمایت و انعکاس صدای اعتراض مردم داخل ایران به میدان می آیند، نه در حمایت ازشما!

موسوی : " جمهوری‌اسلامی منهای قانون اساسی بی‌معناست،كسانی كه عبوراز قانون اساسی را دنبال می‌كنند ممكن است بلندگوهای بزرگی داشته باشند ولی اهداف آنها با سوء‌ظن جدی روبروست".

ما بلندگوهای بزرگ داریم و روبروی سفارتها میرویم. از فرانکفورت تا استکهلم، از نوفل لوشاتو تا روتردام ، ازلندن تا گوتنبرگ و ..... این ماهستیم که روبروی تمام این حکومت ایستاده ایم. صدای اعتراض مردم ایران را به گوش جهانیان میرسانیم. جمهوری اسلامی در نهایت بی رحمی اما در عین حال با تمام زبونی و ترس در خفا و پنهانی عزیزان ما را اعدام میکند. جواب ما این است به محض اینکه اعدام کنید،زندانی کنید ، شکنجه کنید و ... ما ازپارلمان اروپا تا کنسرتهای شما از مراسم بزرگداشت جنایتکار بزرگ خمینی تا سفارتهایتان را بر سرتان خراب خواهیم کرد.

در پایان یک جواب هم برای کروبی و همه کسانی که بیان کرده اند قصد تغییر رژیم را ندارند و یک انقلاب دیگر نمیخواهند. محض یاد آوری آن انقلاب را هم مردم به وجود آوردند و به پیش بردند این یکی را هم همینطور. می دانم برای شما زیاد خوشحال کننده نیست که مردم به خیابانها می آیند ، مادران در پارکها جمع میشوند ، مردم روبروی زندان خواهان ازادی زندانیان سیاسی میشوند ، در سیرجان چوبه دار را آتش میرنند، پایگاههای بسیج و انتظامی را تصرف میکنند و میخواهند خودشان برای سرنوشت خودشان تصمیم بگیرند. میدانم ترجیح میدهید در خانه ها پای تلویزیون و روزنامه ها چشم به حرفهای شما و منتظر قدمهای مورچه ای تان باشند. میدانم اما ما به خیابانها آمده ایم و مدتهاست در حال رقم زدن انقلابی دیگر هستیم!

به امید پیروزی آزادی و بر قراری جامعه ای برابر و مرفه برای همگان

۲ فوریه ۲۰۱۰

مانيفست آزادی زن در ايران به مناسبت هشت مارس روز جهاني زن

2010-01-23T17:16:00.003+03:30

هشت مارس امسال، روز بزرگداشت ندا آقاسلطان سمبل مبارزه مردم ایران علیه جمهوری اسلامی!
نفس وجود جمهوری اسلامی با آزادی زنان مغایر است. جمهوری اسلامی حکومتی زن ستیز، برپاکننده آپارتاید جنسی، و عامل سه دهه تحمیل شنیع ترین اهانتها و تحقیرها و شدیدترین سرکوبگریها و بیحقوقی ها به زنان در ایران است. بدون آزادی زن جامعه آزاد نخواهد شد و بدون سرنگونی جمهوری ضد زن اسلامی زنان به حقوق خود دست نخواهند یافت. جمهوری اسلامی باید برود! این پیام ندا آقا سلطان سمبل انقلاب جاری در ایران، و حکم و امر زنان شجاع و پیشروی است که هفت ماه است در پیشاپیش صفوف مردم کل حکومت زن ستیز اسلامی را به چالش کشیده اند.
ما زنان و مردان آزادیخواه سی سال قبل در هشت مارس ١۹۷۹(١٣٥٧) در ايران در مقابل ارتجاعیون تازه بقدرت رسیده با فرياد نه به حجاب اجباری ایستادیم و امروز با داشتن تجارب خونين و دردناکی

از سه دهه آپارتاید جنسی، بردگی جنسی و سرکوب مستمرزنان، با صدائی رساتر و کوبنده تر بهمراه نسل جوان و پيشرو در ايران اعلام ميکنيم که جمهوری اسلامی بعنوان یک حکومت ضد زن، بعنوان حکومت آپارتاید جنسی بايد سرنگون شود. اعلام میکنیم سران حکومت اسلامی به جرم جنايت سيستماتيک عليه ميليونها زن، بجرم جنایت علیه بشریت بايد دستگير و محاکمه شوند. اين فرمان انقلاب در ايران است. با سرنگونی جمهوری اسلامی ما به ياری ميليونها زن در کشورهای اسلام زده می شتابيم که اسير حکومتها و باندهای تروريست اسلامی و سنتهای ناموس پرستانه و مردسالارانه اسلامی هستند.

دفاع از انقلاب جاری درايران، امروز ميتواند و بايد يک حرکت عظيم بين المللی باشد. هشت مارس روز جهانی و بين المللی زنان است و امسال مهر همبستگی با زنان و مردم ایران برای سرنگونی حکومت اسلامی بر اين هشت مارس حک شده است. ما از همه فعالين و سازمانهای مدافع حقوق زن دعوت ميکنيم که با جنبش زنان در ايران ابراز همبستگی کنند و یاد ندا آقا سلطان را بعنوان سمبل جنبش انقلابی علیه جمهوری اسلامی گرامی بدارند. هشت مارس امسال، روز همبستگی با جنبش آزاديخواهی مردم ايران است!

ما بیانیه زیر را بعنوان مانیفست آزادی زنان در ایران اعلام میداریم وهمه فعالین جنبش آزادی زن و نیروهای سکولار و آزادیخواه را به حمایت از این مانیفست و به همبستگی با مردم ایران در مبارزه برای سرنگونی حکومت آپارتاید جنسی و زن ستیز جمهوری اسلامی فرامیخوانیم:

۱- محاکمه رهبران و مسئولين جمهوری اسلامی به جرم جنايت عليه بشريت و از جمله به جرم سی سال تحمیل شنیع ترین اهانتها و تحقیرها و سرکوبگریها و بیحقوقی مفرط به زنان در ايران

۲- لغو همه قوانين ضد زن اسلامی و کلیه قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان و تضمين برابری کامل زن و مرد در همه عرصه های اقتصادی، سياسی، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی

۳- جدايی کامل دين از دولت، آموزش و پرورش و کلیه قوانین

۴- لغو جدا سازی جنسيتی و آپارتايد جنسی

۵- ممنوعیت صیغه و تعدد زوجات. حق بیقید و شرط جدائی (طلاق) برای زن و مرد. لغو کلیه قوانینی که حقوق مدنی زنان (نظیر حق مسافرت، معاشرت، شرکت در فعالیتهای اجتماعی و غیره) را به کسب اجازه از شوهر، پدر، و یا سایر مردان خانواده مشروط میکند. برابری کامل حقوق و وظایف زن و مرد در امر تکفل و سرپرستی فرزندان پس از جدایی

۶- لغو حجاب اجباری زنان و ممنوعیت حجاب کودکان و به رسمیت شناسی کامل آزادی پوشش

۷- لغو کلیه احکام و قوانین وحشيانه و ضد انسانی سنگسار و اعدام و قصاص و سایر مجازاتهای اسلامی

۸- آزادی بی قيد و شرط بيان و اعتراض و آزادی تشکل و اعتصاب و تحزب و اجتماعات

۹- آزادی فوری وبیقید وشرط همه زندانيان سياسی و عقیدتی

۱۰- آزادی مذهب و بی مذهبی و آزادی نقد مذهب

٣بهمن ١٣٨۸، ٢٣ ژانویه ٢٠١٠

مینا احدی

شهلا دانشفر

مهین علیپور

مریم نمازی

حمايت خود را از اين بيانيه ميتوانيد به ادرس زير ارسال کنيد!

manifestzanan@gmail.com

تفن تماس: 00491775692413

مصاحبه با کیان آذر در مورد اوضاع دانشگاه

2010-01-22T19:53:00.002+03:30

http://www.youtube.com/watch?v=6Qapby5GdGw&feature=autofb

مصاحبه باالیا تابش در مورد 8 مارس،حجاب و مبارزات زنان

2010-01-22T19:50:00.000+03:30

http://www.youtube.com/watch?v=yIaZAQ_V_yk&feature=autofb

مصاحبه با کیان آذر در مورد اوضاع دانشگاه

2010-01-22T19:47:00.000+03:30

http://www.youtube.com/watch?v=vTA6988zlB4&feature=autofb

Atlanta

2010-01-21T02:04:00.000+03:30

http://www.youtube.com/watch?v=Otvj9heLdcM&feature=related

تجمع اعتراضی عليه اعدامها در برلين

2010-01-14T18:25:00.002+03:30

در هواي سرد شهر برلين٬ در مقابل پارلمان آلمان و با حضور تعداد زيادي از مخالفين مجازات اعدام در مقابل چشم توريست هايي كه براي ديدن مناظر جالب اين شهر به برلين آمده اند٬ چهار مجسمه٬ چهار عروسك٬ به دار كشيده شده اند. پايين اين عروسكها٬ نوشته شده است٬ اينجا جمهوري اسلامي ايران است و كمي پائين تر اين جمله بر روي زمين نقش بسته است: مرگ بر جمهوري اسلامي ! و بر روي پلاكاردهاي زيادي نوشته شده است نه به اعدام! همه چيز در اين نمايش خياباني واضح است. سخنران اين گردهايي مينا احدي بود. او سخنان خود را اين چنين آغاز كرد:

ما در اينجا تجمع كرده ايم ٬

تا اعلام كنيم كه اعدام قتل عمد دولتي است و ابزاري در دست جنايتكاران حاكم بر ايران بوده و هست براي ساكت كردن مردم٬ براي عقب راندن مردم و براي ادامه حيات و بقا يك حكومت فاشيست اسلامي. همين ده روز گذشته ۱۵ نفر را در ايران اعدام كردند٬ و حكومت سعي كرد با زمينه سازي و پروپاگاند چند نفر از تظاهرات كنندگان را نيز اعدام كند٬ اما از ترس اعتراضات و از ترس همين سر و صداها در دنيا٬ فعلا جرات اعدام آنها را نكرده است.

امروز من به اينجا آمده ام٬ چون جان فرزاد كمانگر و حبيب لطيفي و تعداد ديگري از فعالين سياسي در خطر است. چهارشنبه هر هفته در ايران٬ روز سياه است و امروز من نگران بودم كه اين فاجعه اتفاق بيفتد.

مادر فرزاد كمانگر با ما تماس گرفته و گفته است: اميد آنها به خودشان و به مردم دنيا است. ما در اينجا آمده ايم كه در عين حال به شما مردم متوسل شويم و بگوييم نيرو خود ما هستيم. من در داخل اين پارلمان آلمان٬ بارها با سياستمداران حرف زده ام با همه احزاب٬ احزاب در قدرت و احزاب اپوزيسيون و من بارها در بروكسل بوده ام با نمايندگان دولتها و با كميسيونهاي حقوق بشر و ... امروز اعلام ميكنم كه همه اينها در مقابل جنايات حكومت اسلامي يا سكوت كرده و يا براي بده بستان خودشان هر از چند گاهي اعلاميه اي ميدهند و بس. و يا در نهايت نامه اي مي نويسند و انجام وظيفه ميكنند و ديگر هيچ. علايق آنها محدود است به محدوده منافع سياسي و اقتصادي سرمايه داران و حكومتهاي اروپايي.

آنها براي ادامه دادن به روابط معامله گرانه خود حاضرند چشم خود را بر جنايات جمهوري اسلامي ببندند . كما اينكه سي سال است چشم حود را بر سنگسار و اعدام بسته اند.

اما امروز در عين حال ميخواهم به شما بگويم كه در ايران يك انقلاب بر عليه حكومت اسلامي در جريان است. انقلابي عليه جنايت٬ عليه اعدام و سنگسار٬ عليه قوانين اسلامي و عليه حكومت اسلامي در كليت خود. مردم به خيابان آمده و اعلام كرده اند كه ديگر حكومت اسلامي نميخواهند. مردم با شعارها و اقدمات انقلابي خود جواب توهم اصلاح طلبان حكومتي و ژرناليسم سطحي نگر را داده اند كه گويا مردم ميخواهند به دوره موسوي و خميني بازگردند. در حاليكه همان زمان موسوي تعداد زيادي را به خاك و خون كشيدند و اوج اعدامها در همان روز بود.

اين مردم خواهان ايراني بدون اعدام و بدون سنگسار٬ ايراني سكولار و مدرن٬ ايراني بدون بمب اتمي و ايراني باز و مدرن هستند. صداي اين مردم را ما در دنيا منعكس ميكنيم و از همه دعوت ميكنيم براي سرنگنوي فوري حكومت اسلامي به ياري مردم ايران بشتابيد.

امروز در ايران انقلابي در جريان است كه ديگر نميتوانند٬ آنرا بايكوت خبري كنند٬ ديگر امروز بي بي سي و سي ان ان و ديگران مثل انقلاب قبلي عليه ديكتاتوري شاه كه ما در آنجا تظاهرات كرده و براي آزادي مي جنگيديم و اينها در رسانه هاي ميليوني خود از خميني و انقلاب اسلامي حرف ميزدند ممكن نيست. امروز ديگر اين تقلب در انقلاب ممكن نيست. انقلاب رسانه هاي خود را دارد و همان كسي كه در خيابن كشته ميشود٬ مثل ندا٬ دوستانش فورا صحنه را در معرض قضاوت و ديد ميلياردها نفر قرار ميدهند.

انقلاب در ايران به ياري شما نياز دارد و اين انقلاب در وهله اول جنايات اسلامي و قتل عمد دولتي است. به اين جنبش كمك كنيد.

در اين ميتينگ شهرام روغني از اعضا حزب سبز آلمان كه يكي از سازماندهندگان تظاهرات همراه كميته بين المللي عليه اعدام بود٬ مردم را به اعتراض به عليه اعدامها در ايران دعوت كرد. رسانه هاي خبري ايراني و آلماني در محل بودند و مصاحبه هاي زيادي انجام گرفت. از جمله سايت اومانيستهاي آلماني٬ سايت ايران اكتوئل٬ تلويزيون ايرانيان و چندين بلوگ نويس آلماني در محل بودند و ضمن تهيه گزارش از اين تجمع اعتراضي مصاحبه هايي با مينا احدي و شهرام روغني انجام دادند. در اينجا لينك گزارش سايت اومانيستهاي آلماني را متوانيد مشاهده كنيد.

http://hpd.de/node/8582

كميته بين المللي عليه اعدام

۱۴ ژانويه ۲۰۱۰

فرشاد حسینی:

farshadhoseini@yahoo.com

تلفن تماس: ۰۰۳۱۶۸۱۲۸۵۱۸۴

مینا احدی

MinaAhadi@aol.com

تلفن تماس: ۰۰۴۹۱۷۷۵۶۹۲۴۱۳

هشت مارس روز زنان و مردان انقلابی ایران

2010-01-13T19:44:00.005+03:30

بعد از تظاهراتهای 6 دی ماه انعکاس جنبه های مختلف آنرا از سمت جمهوری اسلامی شاهد بودیم. چه در رسانه ها و مدیا و چه در سخنرانیهای سران رژیم که همگی شان نشان از ترس و وحشتی داشت که ابعاد گستردگی و رادیکالیزم این تظاهرات باعث آن بود. از سخنان مضحک خامنه ای تا چهره وحشت زده سردار رادان! برنامه های تلویزیونی که هفته های اخیرمشخصا در حال پخش هستند و نفرت هر چه بیشتر مردم را به دنبال دارند. برای نمونه برنامه خبری 20:30 یکی بارز ترین هاست که حتی در فیس بوک گروهی به نام "من از این برنامه متنفرم" ساخته شده است و یا شعار" 20:30 فقط خفه شو"!

و اما دراین میان مسئله بی حجابی زنان در تظاهراتهای اخیر آنقدر بارز و برجسته بوده که رژیم مجبور شده است در این زمینه واکنشهای مستقیم نشان دهد. برای نمونه پخش تصاویری از زنان بی حجاب در تظاهرات 6 دی در برنامه خبری تلویزیون و اشاره به اینکه اینها عوامل بیگانه هستند و اکثریت زنان جامعه را نمایندگی نمیکنند. جالب است که 3 روز بعد در تظاهرات دولتی حضور نخ نمای زنان "بدحجاب" با پلاکاردهای حمایت از خامنه ای تصویر بسیار مضحکی از وضعیت آشفته و سردرگم رژیم دارد. یک حکومتی از یک طرف بیان کند که زنان جامعه طرفدار حجاب هستند و این عده " قلیلی" که مشاهده کردید بی حجاب بودند دستنشانده کشورهای بیگانه هستند و بعد عکس خود رهبر را در دست زنان بدحجاب ببینید! از امام جمعه های دست نشانده تا خود رهبر ( الدنگ ،لقب جدیدی که مردم رهبر را به داشتن آن مفتخر کرده اند) همگی مجبور شده اند با زبان بی زبانی اذعان دارند که حضور زنان بی حجاب برجسته بوده و تعیین کننده است. در رسانه های دولتی منتشر میکنند که عده ای را به خاطربرداشتن حجاب وبیحجابی دستگیر کرده اند. امام جمعه مشهد بی حجابی را از عوامل زمینه ساز توهین به مقدسات میخواند. باید به ایشان گفت از قضا کاملا درست میگویید چون سالهاست مردم برای آنچه مقدسات مینامیدشان ارزشی قائل نیستند و همین مسئله حجاب به یکی از بزرگترین معضلات این حکومت تبدیل شد. این را در کنار صحبتهای خامنه ای در مورد تظاهرات دولتی که از نظر اوباشکوه و نشان دهنده خواست اکثریت مردم جامعه است بگذارید. البته شما بخوانید تظاهرات ساندیسی با مجوز به علاوه سرویس! باید به خامنه ای گفت اگر با این همه مزایا و مجوز و سرویس این تعداد طرفداران شماست، که به این تظاهرات و صحبتهای شما بعد از آن ، در فرهنگ ضرب المثلها میگویند به ریش خود خندیدن! اگر چه ترجمه اش به زبان آخوندی و اسلامی یعنی با شکوه!

از دیگر مقدسات این حکومت روز فاطمه زهرا است که سالها تمام تلاشش را کرد بر چسب روز زن را به آن بچسباند و نشد. حجاب را سمبل ارزش زن نامید وآنچه از نظر جمهوری اسلامی ارزش است با بی ارزشی تمام مواجه شد. تا قبل از داغ شدن بحث انتخابات همین رادان در کنار دیگر ارازل و اوباش رژیم هر روز طرحی تازه می آوردند که چگونه نیم سانت حجاب بر سر زنان را بیشترکنند مانند مدهای اسلامی و طرحهای چند مرحله ای ارتقا امنیت اجتماعی! اگربه قول خامنه ای و دیگر امام جمعه های پوسیده و امثال رادان این مشکل اقلیت جامعه می بود ، چرا باید اینهمه انرژی و وقت به آن اختصاص داد؟ مسئله دقیقا برعکس است.

سه دهه قبل حکومت اسلامی با پونز و اسید رفت تا حجاب را بر سر زنان کنند و شعار یا روسری یا تو سری اش را سر داد و با بسیج نیروهای سرکوب همه جانبه و بعد از چند سال و با سرکوبی همه جانبه توانست حجاب بر سر زنان کنند. اما زنان آن جامعه هرگز آنرا نپذیرفتند. نه روسری نه تو سری پاسخی بود که همان سالها از سمت زنان و مردان برابری خواه آن جامعه داده شد و اکنون بعد از 30 سال دوباره مهلت جان دوباره گرفتن یافته است. هر چند که هرگز نمرده بود. شعار آزادی زن معیار آزادی جامعه در مراسمهای 8 مارس همین جامعه مطرح شده و به میان آمده است. 8 مارس هایی که این سالهای اخیر از ماهها قبل رژیم برای سرکوبش مجبور به برنامه ریزی بود. هر چقدر مجوز نداد و فعالینش را دستگیر کرد باز موفق نشد جلوی برگزاری اش را بگیرد.

امسال در دل طوفانی ترین اتفاقات جامعه ایران به استقبال 8 مارس روز جهانی زن میرویم. زنانی که انقلابی دوباره را در ایران رقم زده اند و نقشی تعیین کننده و مهم درپیشبرد آن داشته اند.

امسال 8 مارس باید به روزی تبدیل شود که زنان رودرو جمهوری اسلامی را به مصاف بطلبند.

8 مارس امسال بایست زنانی که دیگر هیچ رسانه ای و حتی در جمهوری اسلامی قادر به ایگنورشان نیست نشان دهند که اقلیت نیستند و به دلیل حضور پر رنگشان است که رژیم مجبور است عکس العمل نشان دهد و اقلیت بخواندشان.

8 مارس امسال بایست حجابها را بر داشت و با تعداد وسیع به خیابانها آمد. هر جا که میتوان مراسم حجاب سوزان راه انداخت. باید اینقدر زیاد و وسیع باشیم که مدیای رژیم از هیچ زاویه ای جرات نکند تصاویر این روز را نشان دهد.

در شهرها، دانشگاهها و ان جی او ها، در انجمنها و مدارس و .. در تدارک برگزاری مراسم 8 مارس باشیم و از هر روشی که میتوانیم برای گرامیداشت این روز استفاده کنیم تا نشان دهیم ما نه تنها ارزشهای جمهوری اسلامی را ضد ارزش میدانیم بلکه تا سرنگونی اش و برقراری حکومت و جامعه ای که در آن زن و مرد برابر باشند کوتاه نخواهیم آمد. همانگونه که تا بحال انقلاب یوتیوبی و تویتری را به همه دنیا نشان دادیم، 8 مارس هم همین کار را انجام خواهیم داد. هر جایی که حجابها را بر داشتیم ، آتش زدیم، مراسمی برگزار کردیم، جشن گرفتیم و کیک 8 مارس را با شمعهایی به مناسبت رفتن رژیم ضد زن برافروختیم باید عکس و فیلم شوند و به همه دنیا صادر شوند.

مدرسه،دانشگاه،محل کار،خیابان،اتوبوسها و متروها ،پاساژها و اماکن اجتماعی . جای جای آن جامعه بایست شاهد حضور پر رنگ زنان و مردانی باشد که این ماهها برای آزادی و ایجاد جامعه ای برابر و انسانی به میدان آمدند.

12 ژانویه 2010

با کوشش فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام، دولت استان نیوسات ولس استرالیا خواهان لغو اعدام فرزاد کمانگر شد

2010-01-12T20:59:00.004+03:30

وزیر خارجه استرالیا: سفارت ما در تهران این کیس را زیر نظر خواهد داشت.

فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام در استرالیا از مدتها قبل کمپین نجات فرزاد کمانگر را به اشکال مختلف در این کشور به پیش بردند. ارسلان ناظری به همراه سایر فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام در استرالیا به منطور جلب افکار عمومی در منطقه پاراماتا سیدنی میزهای اطلاعاتی برگزار کرده و با جمع آوری طوماری از دولت استرالیا خواستند که نسبت به تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی برای متوقف کردن حکم اعدام فرزاد کمانگر، اقدام عاجل و فوری بعمل بیاورند. فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام با ارسال این طومار به مقامات محلی خواهان پیگیری مطالبات این طومارها شدند. خانم جولی اونز نماینده دولت فدرال در منطقه پاراماتای سیدنی، نامه و طومار امضا شده توسط مردم را به کمیته رسیدگی به امورات طومارها در داخل پارلمان فدرال ارسال کرده تا آنها موضوع را در مجلس نمایندگان مطرح و جهت اقدام مقتضی به وزیر امور خارجه استرالیا ارجا دهند.

وزیر امور خارجه استفن اسمیت طی نامه ای خطاب به کمیته رسیدگی به امورات طومارها، این کمیته را از اقدامات خود جهت متوقف نمودن اعدام فرزاد کمانگر با خبر کرده است.

بر اساس گزارش رسیده از فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام در استرالیا، دولت استان نیو سات ولس استرالیا اخیرا مصوبه ای را بتصویب رساند تا از جمهوری اسلامی ایران بخواهد حکم اعدام فرزاد کمانگر معلم ایرانی را لغو کرده و از او رفع اتهام گردد.

کمیته بین المللی علیه اعدام به فعالیتهای بین المللی خود برای متوقف کردن اجرای حکم اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی و سایر فعالین سیاسی زیر اعدام قاطعانه ادامه میدهد.

ما همچنین همه مردم را در سراسر جهان فرا میخوانیم که قاطعانه و بطور وسیع و گسترده ای علیه اعدامها در ایران به ویژه اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی اعتراض کنند.

کمیته بین المللی علیه اعدام

۱۲ ژانویه ۲۰۱۰

farshadhoseini@yahoo.com

MinaAhadi@aol.com

تلفن های تماس با ما:

فرشاد حسینی: ۰۰۳۱۶۸۱۲۸۵۱۸۴

مینا احدی: ۰۰۴۹۱۷۷۵۶۹۲۴۱۳

ترجمه متن نامه وزیر امور خارجه استرالیا خطاب به کمیته امورات طومار در داخل پارلمان در خصوص اعتراض به حکم اعدام فرزاد کمانگر

از نامه کمیته امورات طومارها در مورد طومارهای علیه اعدام در ایران و همینطور اعدام احتمالی فرزاد کمانگر معلم کرد ایرانی، متشکرم.

دولت در قبال تبلیغ و ترویج استاندارهای حقوق بین المللی انسان در ایران از جمله رفتار عادلانه و متساوی تمام شهروندان ایران، خودش را مسئول می داند. دولت استرالیا در مورد گزارشهای حاکی از تعقیب فعالین سیاسی و اجتماعی و همینطور سرکوب ازادی بیان که در جریان است، عمیقا نگران می باشد.

مقامات استرالیایی در کنبرا و تهران کرارا نگرانی شدید استرالیا در مورد عدم رعایت حقوق انسان در ایران را به مقامات ایرانی بوضوح ابراز داشتند. علاوه براین استرالیا به کمیته نمایندگی اتحادیه اروپا ملحق شده است و دولت ایران را فرا می خواند تا مسئولیتهای بین المللی خودش را در قبال حقوق انسان از جمله در مورد اقای کمانگر اجرا نماید

ما برای ابراز نگرانی مان به دولت ایران در مورد معین کیس اقای کمانگر در سال ۲۰۰۸ به اتحادیه اروپا پیوستیم. تا انجایی که ما مطلع هستیم حکم اعدام اقای کمانگر به اجرا در نیامده است. سفارت ما در تهران این کیس را زیر نظر خواهد داشت.

دولت همینطور یک سیاست مخالفت جهانی با اعدام دارد و برای برچیدن سراسری اعدام با جامعه بین المللی فعالیت می کند.استرالیا طرف مشترک و اصلی مصوبه امسال گرد همایی سازمان ملل متحد در مورد توقف استفاده از حکم اعدام بود و فعالانه با تمام کشورهای هم فکر در نیویورک کار می کند تا مطمئن شود که این موضوع در دستور کاری گرد همایی سازمان ملل باقی می ماند.

دولت استرالیا به ابراز نگرانی خود در مورد عدم رعایت حقوق انسان در ایران با مقامات ایرانی ادامه خواهد داد.

از ارجاع این طومارها به من متشکرم

ارادتمند شما

استیفن اسمیت

ترجمه: فعالین کمیته بین المللی علیه اعدام در استرالی

تظاهرات عليه اعدامها در ايران

2010-01-10T03:55:00.003+03:30

به اعدامها در ايران اعتراض كنيد !

تظاهرات عليه اعدامها در ايران

چهارشنبه ۱۳ ژانويه ساعت سه تا پنج بعد از ظهر

پاريزر پلاتز – برلين

جمهوري اسلامي ايران قصد دارد تعدادي از تظاهركنندگان اخير در ايران را به اتهام محارب اعدام كند. اين روزها دادگاه پنج نفر از دستگيرشدگان اعتراضات اخير برگزار شد و حكومت اعلام كرد كه اتهام اين افراد " محاربه" است. اين زمينه سازي براي قتل و خونريزي است. احتمال اعدام اين افراد بسيار زياد است. همين هفته جمهوري اسلامي ايران فصيح ياسمني را اعدام كرد و صبح روز شنبه ۹ ژانويه شش نفر در اصفهان اعدام شدند.

اعدام قتل عمد دولتي است و براي ايجاد وحشت در جامعه است. حكومت اسلامي ميكوشد با دامن زدن به يك قتل عام گسترده٬ در مقابل مردم معترض و انقلابي بايستد.

ما بايد در مقابل اين اعدامها وسيعا و متحدانه اعتراض كنيم.

روز چهارشنبه ۱۳ ژانويه در مركز شهر برلين تظاهراتي عليه اعدامها در ايران فراخوان داده است٬ ما از همه شما مردم آزاديخواه دعوت ميكنيم در اين حركت اعتراضي حضور بهم رسانيد

كميته بين المللي عليه اعدام

۹ ژانويه ۲۰۱۰

تلفن تماس: ۰۱۷۷۵۶۹۲۴۱۳

بر نامه ویژه 16 آذر88 ( part 4)

2009-12-10T18:15:00.002+03:30

بر نامه ویژه 16 آذر88 ( part 3)

2009-12-10T18:14:00.000+03:30

بر نامه ویژه 16 آذر88 ( part 2)

2009-12-10T18:10:00.001+03:30

بر نامه ویژه 16 آذر88 ( part 1)

2009-12-10T18:04:00.004+03:30

وعده ما 16 آذر: با شعار : نه مذهبی نه قومی حکومت انسانی

2009-11-23T01:02:00.000+03:30

دانشجو فریاد اعتراض

2009-11-22T21:51:00.000+03:30

دانشجویان زندانی را آزاد کنید

2009-11-22T20:04:00.002+03:30

جوابی کوتاه به نامه بهمن قبادی

2009-11-11T03:58:00.004+03:30

ما همان موقع که در ایران بودیم گفتیم

و بعدش هم گفتیم،

چه آن دسته از سینماگران و فیلمسازان در تبعید

و چه نویسندگان و فعالین سیاسی

ما که توهمی به کیارستمی و مخملباف و.... سایر دستمال به دستان و خوش خدمتان جمهوری اسلامی نداشتیم!

ایندفعه نوبت کیارستمی

نوبت بقیه هم میرسد!

خوب شد مردم دوباره انقلاب کردند تا بقیه هم بدانند و آنها هم که میدانستند و چیزی نمیگفتند بالاخره گفتند

نامه بهمن قبادی

......

آقای کیارستمی عزیز!
در تمام سالهایی که برایم همچون یک پدر مهربان، عزیز و دوست داشتنی بودی، هیچگاه به خودم اجازه ندادم که حتی نامه ای شخصی برایت بنویسم. هروقت می خواستم حرف ها و دلتنگی هایم را به زبان بیاورم، به جایش ترجیح می دادم شنونده حرف های نغز و تاثیر گذار و آرامش بخش شما باشم. اما گفتگوی شما با یک رسانه خارجی مرا در چنان بهت و حیرتی فرو برد که برای نخستین بار دست به قلم بردم برای نوشتن یک نامه سرگشاده.
همه چیز از آن شب لعنتی شروع شد. شبی که بازویم را گرفتی و به کناری کشیدی ام و گفتی که فیلمم را دوست نداری. ناراحت نشدم، اما تعجب کردم. فیلمم را برای اول بار نه در ابوظبی، که چندین ماه پیش در خانه خودم در تهران دیده بودی. و گفته بودی دوستش داری.حیرت آور بود که شخصیتی چون شما در عرض چند ماه چنین فراخ، تغییر عقیده دهد. با این همه، همچون همیشه نظرت برایم مهم بود و از شما تشکر کردم. اما ادامه دادی.سپس حرف هایی زدی که باور نمی کردم هیچگاه از زبان شما بشنوم. از من و سینما و رویکرد من به مسائل اجتماعی شروع کردی و بعد به جعفر پناهی پرداختی و همه ی ما ها را حسابی نواختی. با کلماتی ناپسند که هیچگاه باور نمی کردم از زبان مودب و ماخوذ به حیایت بیان شود، فیلمسازی ماها را به سخیف ترین عمل ها تشبیه کردی و از نحوه پرداختن فیلمسازانی چون من و دیگران به رخداد های اجتماعی، انتقاد کردی. به این حرف ها هم اکتفا نکردی. من و دیگرانی که صدای مردم را در زیرزمین و پستو و خانه و کوچه و خیابان شهرمان شنیده بودیم، به دروغ گویی در فیلم هایمان متهم کردی. گفتی زمانی که تماشاگران برای فیلمی دست بزنند و هورا بکشند مرگ آن فیلمساز فرا رسیده است. پس از نمایش فیلمم در آن سالن عظیم، تنها کسی که روی صندلی نشسته بود و دست نمی زد و شاید عصبانی بود شما بودی.

استاد عزیز و گرامی من! تعاریف شخصی شما از سینما برای من و همه سینما دوستان محترم بوده است. اما این باعث نمی شود به شما حق دهیم با منش دیکتاتورها، در دنیای هنر تعیین تکلیف کنی و سینمایی که همچون آثار خودت خاموش و بی صدا و بی ارتباط با دغدغه های اجتماعی نباشد را بی ارزش بدانی.
من جایزه ام را از نَفَس گرم تماشاگران فیلم هایم می گیرم. آن کف زدن ها و تشویق ها در ابوظبی، برایم ارزشمند تر از آن جایزه نقدی بود که همان تماشاگران به من دادند. بر عکس شما، من به تاثیر گذاری عاطفی بر مخاطب معتقدم و تراژیکمیک سبک و سیاق من است.
وقتی آن شب مرا به کناری کشیدی، فکر کردم به قصد دلجویی آمدی. پس همان لحظه سعی کردم توضیح دهم تا بدانی که معتقدم جایزه ندادن و جایزه نگرفتن نیاز به هیچ توضیحی ندارد. کاش همان جا دم فرو می بستی تا اسطوره ای که همه این سالها از شما در ذهنم ساخته بودم با این صدای مهیب شکسته نمی شد.
آقای کیارستمی عزیز!!
شما حق نداری برای پاک کردن دامنت ازسکوت و محافظه کاری، وجه پر ارزش تعهد اجتماعی فیلم های ما را نوعی اتهام جلوه دهی و به خاطر این ویژگی خطیری که ما داریم و شما نداری، سرزنش مان کنی.
در تمام این سال ها با کمترین تاثیر پذیری از سیاست و جامعه فیلم ساختی، که صد البته حق شما بود و انتخاب شما. سکوت هم حق شما بود، هرچند اگر لب به انتقاد از ستمگری حاکمان و اوضاع نابسامان اجتماعی هم می گشودی، حاشیه امنیت ات از تمامی ما بیشتر بود. اگر به خاطر جفاهایی که به من و جعفر پناهی و فیلمسازان دیگر شده فقط جشنواره ها و نهاد های مردمی دنیا از ما حمایت می کنند، در مقابل تلنگری احتمالی از سوی حکومت به شما، سازمان ملل در پشت شما می ایستد. با این حال همان طور که گفتم سکوت حق شماست. اما آنچه حق شما نیست، بیان حرف هایی است که تیتر روزنامه های حامی دولت ایران می شود و رژیم ایران را خشنود می کند. بر چه اساس به خود اجازه می دهی تلاش فیلمسازان برای همراهی با مردم ستمدیده را با کلمات ناپسند به سخره بگیری و بد تر از آن هم زبان با دیکتاتور های دینی به نهی از منکر روی آوری؟ چه باعث شده تا حرف هایی که پیش از این تنها از زبان مسئولان حکومتی سینما و روزنامه نویسان کیهان شنیده بودیم را این بار از زبان شما بشنویم؟
پیش تر گفته بودی ایران بهترین جای دنیا برای فیلمسازی است.شاید برای فیلمسازی چون شما و فیلم هایی که می سازی چنین باشد. اما خوب می دانی که دل همه فیلمسازانی که دغدغه سینمای مستقل و اندیشمند را دارند و ایران امروز و جامعه ایرانی نیز دغدغه شان است از وضعیت پادگانی سینما خون است. چطور می توانی کشوری را که سخت ترین سانسور ها را در فیلمسازی اعمال می کند، بهترین جای دنیا برای فیلمسازی بدانی؟ در شرایطی که سینماگران ما یکی پس از دیگری ممنوع الخروج می شوند و بعضی از آنها مثل جعفر پناهی امکان فیلمسازی در یک پروژه بزرگ بین المللی را به همین دلیل از دست می دهند، به عوض اینکه از آنها دفاع و پشتیبانی کنی، آنها را مذمت می کنی که چرا در ایران- به قول شما بهترین جای دنیا برای فیلمسازی- فیلم نمی سازند؟ حتما مزاح کرده ای. اما من هیچ نشانی از لطیفه گویی و طعنه و کنایه در حرف هایت ندیدم. اگر واقعا به حرفت باور داری، چرا تازه ترین فیلم ات را در ایالت توسکانی ایتالیا، در پنج هزار کیلومتری تهران ساخته ای؟
به طعنه گفته ای : ".. اگر بهمن قبادی فکر میکند درخارج از ایران شرایط بهتری برای ساخت فیلم دارد به او تبریک میگویم... آنچه از ایرانیهایی که کشور را ترک کردهاند مشاهده کردهام، پیامد چندان مثبتی نبوده است. .." من هیچگاه به خواست و اختیار خودم از ایران خارج نشدم. مرا از کشورم بیرون کردند. همه در ها را برای ساختن فیلم به روی من بستند. با وجود همه این مشکلات، در همان روز ها که در ایتالیا تدارک فیلم تازه ات را می دیدی، من آخرین فیلمم را در قلب تهران ساختم. دلم نمی خواهد حرف هایت را به فرافکنی تعبیر کنم.
من اگر مثل هر وطن دوست دیگری سنگ کشورم را به سینه می زنم و دغدغه جامعه ام را دارم، اگر برای جامعه ام فیلم می سازم، برای این است که جامعه مرا فیلمساز کرده است. من هرگز کشورم را رها نمی کنم و هیچگاه موافق ترک وطن نیستم، چه برسد که به گفته شما با فیلمم جوانان را تشویق به ترک وطن کنم. فیلم مرا به زودی همه ی مخطبان ایرانی داخل کشور به رایگان خواهند دید و خود در این باره قضاوت خواهند کرد.
گفته ای: "... جايي که شب ها ميتوانم آرام بخوابم، خانه ام است..." چطور می توانی در شرایطی که همه ی دنیا می دانند هرروز چه بر سر جوانان ایران می آید، آسوده بخوابی؟ چطور میتوانی درحالی که مردم ایران خواب خوش ندارند و در بیم آینده ای تاریک برای فرزندانشان به سر می برند، شبها آرام بخوابی؟ چه می دانی فیلمسازی با ترس و هراس و بدون مجوز یعنی چه؟ چه می دانی زندانی شدن به خاطر موفقیت فیلمت در کن و بازجویی شدن به خاطر حرف هایی که در خارج از کشور زدی یعنی چه؟ من این ها را با گوشت و پوست و استخوان خود حس کرده ام و به همین دلیل است که مثل شما خواب راحت ندارم. برای همین است که جامعه ایران، امروز برایم مهمتر از سینما است. برای کمک به هموطنانم که در رنج و بی عدالتی به سر می برند حتی حاضرم سینما را رها کنم و وظیفه ام را در قبالشان انجام دهم. دلم برای آپارتمان یک خوابه کوچک ام که زمانی در آن شبها راحت می خوابیدم و روز ها پذیرای دوستان و همکارانم بودم تنگ شده. مدت ها است که دیگر در آنجا خواب راحت نداشتم. اما شما راحت بخواب. حتما می توانی.
گفته ای:"... مي خواهم هم چنان در کشور خودم و به زبان مادري ام فيلم بسازم..." شما را هیچوقت به خاطر کرد بودن و به خاطر سنی بودن محکوم به سکوت نکرده بودند. اما در همان کشوری که کشور من هم هست، هیچگاه اجازه ندادند به زبان مادری ام فیلم بسازم و یکی از دلایل توقیف فیلم هایم هم همین بوده است.
من هم مثل شما می خواهم در کشور خودم و به زبان مادری ام فیلم بسازم. من هم عاشق کشور و خانه ام هستم. اماهمه این ها از من دریغ شده چون سکوت نکرده ام. و شما همه این ها را داری – به قیمت حرف نزدن و سکوت. کاش می گذاشتی همه چیز به همین وضع باقی بماند. شما به راه خودت می رفتی با داشته هایت و با خواب آرامی که - در خانه ات در ته آن بن بست- حاصل می شد، و ما هم به راه خودمان می رفتیم، با همصدایی با مردمی که سرنوشت شان برای ما از سینما مهمتر است و با داشته هایی که از ما دریغ کرده اند و می کنند. دیگر چه نیازی بود به همصدا شدن با کسانی که مردم را سرکوب می کنند؟
آقای کیارستمی عزیز! در این روز های حساس و سرنوشت ساز چه بخواهی چه نخواهی، چه درست چه نادرست، تنها معیار شرف و عزت و افتخار، همراهی با مردم و همراهی نکردن با مخالفان مردم است. شما با حرف هایت، ما را از اعتراض کردن در جشنواره ها و پیوستن به مردم وفیلمسازی درباره مشکلات اجتماعی و سیاسی نهی کرده ای. مردم سکوت هنرمندان را فراموش نخواهند کرد. مردم بهترین داوران تاریخ اند.
بهمن قبادی – هفت نوامبر دو هزار و نه

اعلام حالت فوق العاده در سنندج

2009-11-11T03:41:00.000+03:30

اعلام حالت فوق العاده در سنندج٬ استقرار نيروهاي نظامي در اطراف زندان ٬ برخورد نيروهاي سركوبگر با مخالفين عليه اعدام

دهها نفر مخالف اعدام و فعالين مدافع حقوق انساني در منزل احسان فتاحيان تجمع كرده و براي حضور در تجمع مقابل زندان سنندج ٬ همراه خانواده احسان هستند.
نيروهاي سركوبگر در مركز شهر سنندج و در مراكز ورودي شهر سنندج مستقر شده و از ورود مخالفين اعدام به شهر ممانعت ميكنند. يك تيم ويژه در گردنه صلوات آباد در پانزده كيلومتري شهر مستقر شده و مزاحم مردم ميشود. طبق اخبار كاروانهاي مردم از كرمانشاه دهگلان٬ قروه مهاباد سقز و ديوان دره و كامياران بطرف شهر سنندج در حركت است و مامورين حكومتي براي اين مردم مزاحمت ايجاد ميكنند.
شهر سنندج و شهرهاي كامياران و سقز حالت نظامي بخود گرفته و شايعه اينست كه جمهوري اسلامي ايران بهر قيمت ميخواهد احسان را اعدام كند.
طبق خبري از داخل زندان٬ پزشك زندان اعلام كرده كه احسان تب شديدي دارد و احتمالا بيماري آنفلونزا دارد و پزشك سلامت او را تاييد نكرده و ورقه اعدام را امضا نكرده است. اما با وجود اين ٬ شايع شده كه حكومت ميخواهد بهر قيمت شده احسان را امشب اعدام كند.
كميته بين المللي عليه اعدام اين سبعيت و وحشيگري حكومت اسلامي را بشدت محكوم كرده و شما را در جريان آخرين اخبار امشب قرار خواهد داد.

كميته بين المللي عليه اعدام
ساعت ۱۲ شب اروپا ۱۱ نوامبر ۲۰۰۹
minaahadi@aol.com

AYNA!

2009-10-29T01:48:00.002+03:30

Teoman!

2009-10-29T01:43:00.002+03:30

شیرین عبادی، دروغ که .... نیست!

2009-10-22T01:17:00.001+03:30

در حاشیه سخنرانی شيرين عبادی

بعد از اتفاقات اخیردر ایران و اعتراضاتی که وسعت و پهنای منتشر شدنش برای هیچ کس قابل انتظار نبود، افکار عمومی بین المللی مخاطب و شنوای فریاد آزادیخواهی مردم ایران شد. مردم دنیا تصاویری جدید از دل جامعه ایران دریافت کردند متفاوت از گذشته. تصویری که مغایر بود با آنچه که ترجیح دولتها و منافع جمهوری اسلامی است و سه دهه

سعی در نمایش و واقعی جلوه دادن آن داشتند. صدای مردم توسط خود مردم به گوش جهانیان رسید. صدایی از دل جامعه ای پر از سانسور اما به وسیله امکانات و مدیای روز که می خواست هویتهای سنجاق شده به خود را دور بیندازد و هویت انسانی و جهانی خود را در مقابل دیدگان آگاه دنیا به نمایش بگذارد. در چند سال گذشته دولتهایی که خودشان در سر کار آمدن رژیم حاکم بر ایران نقش داشته اند تصویر غیر واقعی از آن جامعه ارائه میدانند تا بتوانند پشت تزهای نسبیت فرهنگی شان پنهان شوند و بی تفاوتی شان را به حساب احترام بگذارند. این قاب شکست و ری اکشن مردم در سراسر دنیا نشان داد که این فریاد نقطه درستی را نشانه رفته! حمایت بخشهای مختلف جامعه غرب و اروپا را به دنبال داشت. حمایت همان مردمانی که حکومتهایشان صلح نوبل اهدا میکنند به شیرین عبادی یا اوباما! در دست یکی قوانین اسلامی و سعی در آشتی اعدام کودکان ، سنگسار،شلاق ودست و پا بریدن و.. با حقوق انسان. در دست دیگری دفتر مذاکره و دیگر نسخه های نخ نمای سیاست که تاریخ تا به حال آن، ثابت کرده چقدر دفاع از حقوق انسان مسئله و دغدغه اش است. با کراوات بمب بسازید یا عمامه!

دیگر نمیشود صلح نوبل خاک گرفته را زیر بغل بزنید و ادعا کنید نماینده مردم ایران هستید. مردم ایران منتظر شما ننشسته بودند و دیدید که چگونه صدای خود را منتشر کردند. از ساده ترین دروازه های ارتباطات جمعی. نه آنجاهایی که فقط شما را راه میدهند. مردم ایران به خیابانها آمدند و نشان دادند که امید به دولتهایی که شما را سر دست میبرند نبسته اند. دولتهایی که به همراه جمهوری اسلامی با به میان آمدن مردم حساب دو دو تا چهارتایشان حسابی بهم ریخت. اگرهم امیدی هست به گوشهای شنوای میلیونها انسان آزادیخواه است که حسابشان از حکومتهایشان جداست. صدای شکنجه و تجاوزاز زندانهای جمهوری اسلامی بیرون آمد و ندا داغ ترین بحث اخبار شد. صدایی که سه دهه است سعی کردند زیر فرش قایمش کنند و هر که سخنی سر داد یا متوهم بود یا افراطی!

فرض کنیم نشنیده بودیم که 2 سال پیش همین مردم به خاطر نخواستن حجاب که با توسری بر سرشان است ایستادند و "حکومت اسلامی نمیخوایم" را فریاد زدند. فرض کنیم دهها بروزات اجتماعی دیگر این مسئله را نبینیم. تنها به رسانه های خود حکومت در چند سال گذشته مراجعه کنید که فغانشان به آسمان رسیده ازعدم گرایش به مذهب جوانان جامعه ایران. جامعه ای که هفتاد درصد آنرا جوانان تشکیل میدهند. مگر غیر از این است که جمهوری اسلامی به هر وسیله ای از زور و شلاق و شکنجه تا پول و مقام و.. متوصل شده بلکه سر این جامعه را به سمت مذهب بچرخانند و نشد!! ببینید اوضاع چقدر خراب است که از خود مراجع مذهبی حرف از جدایی دین از دولت میزنند و طرفدار به اصطلاح "سکولاریزم" شده اند.

همه اینها را کنار هم بگذارید وحالا تصور کنید شیرین عبادی (بدون لچک!) همچنان بخواهد به عنوان صدای مردم اینطرف و آنطرف برود بلکه بشود آبروی ریخته ای را با قاشق چایخوری به بطری بر گرداند. شیخ! عبادی آنچه را مردم بالا آورده اند نمیشود دوباره در بشقاب چید و به خوردشان داد، حتی با تزیین جعفری ! میبخشید ولی بوی تعفنش همه دنیا را گرفته مگر زیر دماغ جنابعالی و نبوی و ... و آن عده دوربین و قلم بدست شبیه شما ، گلاب محمدی زیر گردنتان را کم کنید بلکه ....

اینها حتی نماینده اکثریت به قول خودشان" مسلمانها " هم نیستند. چرخی درون شهرهای ایران بزنید و پای صحبتهای همانها که شما مسلمان میخوانیدشان بنشینید تا بلکه متوجه شوید! بعد ازاعتراضات چند ماه گذشته و سرکوبهای وحشیانه رژیم ، دیگر اکثریت عده ای که شما به دروغ خود را نماینده آنها معرفی میکنید، اگرهم توهمی به حکومت دینی داشتند به دور انداختند. مگر اقلیتی که منافعشان در گرو حفظ این حکومت باشد که اگر شما و امثال شما در این صف باقی بمانید توسط مردم جارو خواهید شد. اگر به میان مردمی که به خیابانها آمده بودند میرفتید و دم از "پيشرفت را از طريق تفسير درست قرآن به دست آوريم" میزنید ، نمیدانم چه بلایی ممکن بود سرتان بیاورند! دیگر حرفهایی چون" به کمک تفسيرهای کم تبعيض آميزتر از قرآن از موکلين ام دفاع می کنم " که برای یک "حقوقدان" به جک شبیه است! حتی حرفشان این نیست که مجبور هستند بلکه خود مروج و ارائه دهنده این شیوه دردنیا هستند. امثال شیرین عبادی هیچگاه نماینده مردم ایران نبوده و نیستند، علل الخصوص در شرایط حاضر که در بالا هم به ویژگی هایش اشاره کردم.اکنون زمان به میان آمدن افرادی از جنس دیگری است. کسانی از جنس خود مردم که آزادیخواهی و انسانیتشان با هویتهای جعلی منتصب به قومیت و ملیت و مذهب و جنسیت تعریف نشده است. آزادی و حقوق بشر را همانگونه که بشر متمدن امروز تعریف کرده میخواهند. در جستجویش به اعماق سیاه گذشته ها نمیروند و تازه امروز هم یادشان نیامده که رژیم حاکم در ایران چه جنایاتی مرتکب شده است.

فیلم "سنگسار ثریا م"

2009-10-21T02:30:00.003+03:30

کدام طرف دیوار میافتید؟ والا نقد .... که مالیات ندارد!

اما مردم ایستاده اند و شما را نگاه میکنند.

در حاشیه اظهار نظر شهرنوش پارسی پور

چندین روز است که نمایش عمومی فیلم "سنگسار ثریا م" در سوئد آغاز شده و عکس العملهای مختلفی را با خود به همراه داشته است. برای برخی سوئدی هایی که فیلم را دیدند هم جذاب بود، هم دیدن صحنه سنگسار درد آور و بعضی این سوال برایشان به وجود میآمد که شما تا به حال از نزدیک دیده اید؟ مصاحبه هایی که شهره آغداشلو انجام داده هم در این زمینه جالب است. عده ای هم معتقد بودند که نقش حکومت و قوانین عقب مانده اسلامی که باعث و بانی اصلی مسئله است در این فیلم کمرنگ است وبه اکثریت مردم و فرهنگی که در میانشان وجود دارد نمیپردازد. فرهنگی که کاملا روبروی حکومت قرار دارد واما جدای از پیگیری شخصی مطلبی را برای برنامه رادیویی " ایستگاه جوانان" آماده میکردم و در این حین به یکی ازاین نظرات بر خوردم. اظهار نظر شهرنوش پارسی پور و کامنتهایی که روی اظهار نظرش داده شده بود. جالب این بود که پارسی پور اظهار تعجب کرده بود از درجه نفرت برخی از اسلام! البته احتمالا ایشان این درجه را در میان مردم ایران ندیده اند والا از دیدن همچین فیلمی تا این انداره متعجب نمیشدند. کافی است کمی به آمار خود رژیم در مورد گسترش روز افزون بی حجابی ، گریز از مذهب ، روابط آزاد و ... هزار و یک موضوع دیگر از این قبیل را دنبال کرده باشید تا امروز تعجب نکنید. باور کنید شهرنوش پارسی پور، جامعه و علل الخصوص جوانها خیلی بیشتراز نسل شما که "رادیکال" بودید جلو آمده اند. لطفا با دقت و نیز بیشتر وقایع ایران را دنبال کنید، حتما نظرتان عوض خواهد شد. تازه تمام اینها در حالی است که ازبیل بورد خیابان تا کتابهای درسی،از مدرسه و دانشگاه تا رادیو و تلویزیون، از انتشارات تا تولید فیلم و موزیک همه در اختیار حکومت است. اما مردم آن جامعه از روز اولی که این حکومت بر سرکار آمد اعتراض خود را نشان دادند. شعار ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم را که دیگر باید نسل پارسی پور خاطرش باشد. امروز ارتباط آن جامعه با دنیا،موزیک یا فیلمی که علاقه داردو میسازد و .. هیچ کدام ربطی به اسلام و آنچه شما نگران خدشه دار شدنش هستید ندارد. اعتراضات آن جامعه را دنبال میکنید؟ کمی اخبار دانشجویی را در سالهای گذشته دنبال کنید. شعار آزادی برابری هویت انسانی را دانشجویان در ایران بلند کردند نه فرانسه. حکومت اسلامی نمیخوایم را مردمی از دل جامعه ایران گفتند که از قبل هم اتفاقا سازمان نیافته بودند. در اعتراض به حمله نیروهای انتظامی به دختری در خیابانها فریاد زدند. یک سوال ساده وجود دارد که برای هر انسان واقع نگری کافیست تا به فکر فرو رود. اگر به راستی 98% مردم ایران مذهبی هستند و این همه گرایش وجود دارد چرا باید حکومتی تنها برای نگاه داشتن حجاب بر سر زنان اینهمه نیرو بسیج کند؟ چرا اینهمه تبلیغ و شلاق و شکنجه. حکومت مذهبی است مردم که اکثریت به اتفاق. دیگر اینهمه تلاش و این در آن در زدن رژیم برای چیست؟ دقیقا درست گفته اید. کسانی میخواهند دست مذهب را از زندگی انسان قطع کنند. سرتان را اما به سمت ایران بچرخانید تا درون همان مردم بیابیدشان. لطفا پشت توهین به مذهب افراد هم پنهان نشوید. لباسی بسیار قدیمی است. همه میدانند که بحث بر سر اسلام سیاسی و حکومت مذهبی است. نظرتان راجع به این چیست؟ دول غرب و اروپا هم سالهاست با همین بهانه "احترام" چشمشان را بروی قتل و تجاوز و سنگسار در ایران بسته اند. از روانکاوان و نویستدگان حرف میزنید ، جمهوری اسلامی هم تا دلتان بخواهد از این قماش دارد. فیلمساز هم کم ندارد. اما مسئله این است که شما مردم را چگونه میبینید. آنطور که سی سال است رژیم سعی کرده به نمایش بگذارد؟ کمی اتفاقات را از منظری دیگر دنبال کنید. مردم چشم و گوش دارند و شما را نگاه میکنند، شما چطور؟

Balance!

2009-10-18T23:21:00.002+03:30

این رو قبلا در کلاس درس دیده بودم،کمی خاطرات اون زمان رو زنده کرد و نوستالژیک بود!!

SORAYA M

2009-10-16T13:28:00.004+03:30

Tavahom!!!

2009-10-16T13:27:00.002+03:30

icarus dream,persian rock!

2009-10-11T13:52:00.002+03:30

سنگر آزادی و برابری آماده قیام است!

2009-09-30T02:46:00.002+03:30

جمعه 27 شهریور،18 سپتامبر،مردم ایران به خیابانها آمدند. در مقابل دوربینهای خود جمهوری اسلامی و در یکی از روزهایی که برای رژیم از اهمیت ویژه ای برخوردار است. اهمیت هم در داخل ایران برای قدرتمند نشان دادن حکومت و هم برای وجهه بین المللی برای حکومتی که در راس اسلام سیاسی است. برای آنها که گمان میکردند همه چیز تمام شد و حکومت دوباره سر کار است و تثبیت شد و مردم هم سرکوب شدند،شوک بزرگی بود. علل الخصوص با وجود آمار بالای دستگیریها،شکنجه ،تجاوزها و ... یک بار دیگر مردم معترض نشان دادند که این خیزش توده ای ادامه همان اعتراضاتی است که اینجا و آنجا در عرصه های مختلف جامعه وجود داشت و سر کوتاه آمدن ندارد. در تظاهرات "روز قدس" تقابل آشکار نظام حاکم وآنچه مردم میخواهند در شعارها آنقدر واضح بود که رسانه های جمعی رژیم مجبور شدند از آن صحبت کنند. نکته دیگر حضورپررنگ دانشجویان در شهرهای مختلف بود، علی رغم اینکه در اعتراضات اخیر به شدت سرکوب شدند اما نشان دادند که در صحنه هستند و این صدایی نیست که با احضار،تهدید،کمیته انضباطی ،ستاره دار شدن،شکنجه و ... خاموش شود.

دانشگاهها در ایران یکی از صحنه های تعیین کننده مبارزه جامعه با حکومت است. وسعت وگستردگی مقدمات سرکوبی که رژیم در آستانه شروع سال تحصیلی تدارک میبیند گویای درجه اهمیت و حساسیت نسبت به این مسئله هست. بازگشایی کلاسها برای جمهوری اسلامی یعنی باز شدن سنگر دیگری از جبهه نبرد مردم جامعه با حکومت. نبردی که سالهاست ادامه دارد و این بار به گفته خود حکومتی ها به راحتی تمام نخواهد شد! امسال هم شاهد انواع و اقسام تهدیدها و برخوردها در آستانه سال جدید تحصیلی بودیم. چند هفته پیش یکی ازفرماندهان سپاه تهران درنشستی که میان مسئولین و اعضای شورای بسیج دانشگاه‌های استان تهران برگزار شد، ضمن اشاره به اینکه حوادث كوی دانشگاه فرآیندی بوده است كه از جریان كوی دانشگاه 78 به این مرحله رسیده است، به واکنش احتمالی دانشجویان دانشگاه های مختلف همزمان با بازگشائی دانشگاه ها اشاره کرد!
در حالیکه هفته های گذشته شاهد زمزمه تعطیل بودن ترم اول دانشگاهها بودیم ،برگزاری چنین جلساتی و شنیدن این حرفها چندان عجیب به نظر نمی آید. هر چند که با اوضاع و شرایطی که جامعه ایران درماههای گذشته پشت سر گذاشت عملا در فصل تعطیلات هم دانشگاهها تعطیل نبودند و همگام و پا به پای اعتراضات مردم روزهای پر تلاطمی را سپری کردند. حتی صحبت از تعطیلی موقت و"انقلاب(سرکوب ) فرهنگی دوم" کردند.

امسال اما بازگشایی دانشگاهها بعد از اعتراضات اخیر و مخصوصا همین چند روزگذشته فضای ملتهبی را رغم میزند که هر لحظه در آن انتظار انفجار میرود. باید در هرچه رادیکال تر کردن فضای حاکم بر دانشگاهها کوشید و در دانشگاه ها هم همانند جامعه خواهان آزادی تمام زندانیان سیاسی شد. دانشگاه یک بار دیگر باید به میدان بیاید و نشان دهد که مطالباتش از مطابات سایر بخشهای جامعه جدا نیست. امسال دیگر نباید جداسازی جنسی را در هیچ دانشگاهی پذیرفت. تمامی دار و دسته های سرکوب رژیم را باید از دانشگاه بیرون انداخت. هر روزی که دانشگاه باز باشد و کلاسها بر قرارشد، بایستی روز اعتراض همگانی و توده ای دانشجویان باشد. همانگونه که جامعه هم نشان داد نباید اجازه داد که لحظه ای حتی به نظر بیاید که اوضاع آرام شده و کنترل اوضاع بدست رژیم است.

و نکته آخر اینکه هر اتفاقی در روزهای آینده در دانشگاهها رخ دهد یک مسئله اساسی این است که باید این صف را به بیرون از دانشگاه،به خیابانها و به میان مردم کشید. مردمی که اکنون مانند بمبی در حال انفجار منتظر چاشنی بر افروخته ای هستند. دانشگاه باید پرچم آزادیخواهی و برابری طلبی را بدست بگیرد و پیشاروی این خیل عظیم منزجر ازحکومت 30 ساله جنایتکاران زنگ مرگ این رژیم را باز هم به صدا در آورد.
22سپتامبر

تظاهرات روبروی سفارت جمهوری اسلامی در سوئد

2009-06-29T15:13:00.004+04:30

http://www.youtube.com/watch?v=E5kTz_e8NMw

انقلاب بی حجاب

2009-06-26T14:31:00.001+04:30

این روزها آنچنان روند اتفاقات سریع و رو به جلو است که هر مطلبی و موضوعی که بازمیشود به سرعت از زمانش میگذرد و از فاز قبلی وارد فاز بعدی میشویم. فازی که به نوعی حرفهای قبلی درعین درست بودن زمان خودش را از دست میدهد وپشت سرگذاشته میشود. نه به این مفهوم که درست یا سرخط نیست، بلکه پله جدیدی باز میشود و اگر بخواهید مطابق اتفاقات باشید باید سریع از پله ها بالا بروید.
همانگونه که انتظار میرفت اوضاع و شرایط دراین چند روز گذشته به اندازه چندین ماه تغییر کرد وبرای مردم به اندازه چند ماه مبارزه تجربه داشت و گامهای بسیار بزرگی به جلو رفت. این یکی از خصوصیات اصلی انقلاب است. انقلاب است که وقتی به جریان می افتد مانند سیلی عظیم تمام آنچه روبرو دارد را با خودجابجا میکند. به روند این مبارزات که نگاه کنید مسیری است که هر چه رو به جلوآمده رادیکال تر شده است.درطی این چند روز مردم قدرت خود را در خیابانها و تاثیراین قدرت را درصحنه مبارزه دیدند. این مشاهدات و هرچه از اینجا به بعد اتفاق بیفتند قسمتی از تاریخی است که فراموش نخواهد شد. اما دیدن این قدرت و در صحنه بودن، یک تصویرکلی و واقعی از جامعه معترض به خودش داد. این تصویرزمینه وعرصه را برای ادامه مبارزات وبیشتر وارد عمل شدن به وجود آورد. تحولات چند روز گذشته حتی کسانی را که اعتراضات جامعه و پتانسیل موجود در آن و خواسته های واقعی آن را نمیدیدند را هم پشت این مبارزات آورد.
در ده روزگذشته درشهرهای مختلف و خصوصا درتهران کشمکش میان نیروهای سرکوب و مردم وجود داشت. درجاهایی مردم توانستند مزدوران رژیم را وادار به عقب نشینی کنند. از تصرف کردن و به آتش کشیدن تعدادی از پایگاههای نیروی انتظامی،بسیج وکلانتری تا شناسایی کردن مزدوران و ..... رژیم هم بی کار ننشسته و با این حرکت مقابله کرده. هر چند در دد مننشی و وحشیگری این نظام شکی نیست اما محتاطانه عمل کرده است. درعین اینکه دراین روزهایی که گذشت نیروهای رژیم به روی مردم گلوله گشودند ومتاسفانه دهها نفر کشته شدند و تعداد زیادی زخمی شدند و آسیب دیدند اما هنوز این جنایتکاران جرات نکرده با تمام نیرو به سرکوب این موج اعتراض بپردازد. یکی از دلایل این مسئله وجود تشتط و عدم یکپارچگی در میان دار و دسته های حکومتی و نیروهای سرکوب و ارتش است. اما دلیل مهمتر حضور توده ای و وسیع مردم درخیابانها است. حضوری که درروزهای اخیر میلیونی شد. حضوری که اگرچه در روزهای اول سرمسئله انتخابات شروع شد و رنگ و بوی اعتراض به این مسئله را داشت اما هر چه جلوتر آمد آزادیخواهی و انسانیتش پر رنگ تر شد و در طی این مسیر خواسته هایش عمیق تر،پایه ای تر واساسی تر شد و مردم برای رسیدن به آزادی و حقوق پایه ای خودشان با عزمی جزم به خیابانها آمدند.
زنگ مرگ این جانیان به صدا درآمده و هرروزه قوی ترمیشود. انعکاس این اعتراضات حتی درخارج ازکشورهم وجود داشت. آکسیونها ،تظاهرات و مراسم های زیادی در بسیاری از کشورهای دنیا برگزارشد و همچنان ادامه دارد. تعداد زیادی ازمردم و احزاب و گروهها حمایت خود را از اعتراضات جاری درایران نشان دادند و سرکوبها و برخورد وحشیانه جمهوری اسلامی را محکوم کردند. ازدولتها خواستند حمایت خود را ابرازکنند وجمهوری اسلامی را محکوم کنند. با کیس مشخص ندا ابعاد این انعکاسات بیشتراز قبل جهانی شد. به نوعی سمبلی برای اعتراض و نه مردم به این حکومت شد و توجه افکارعمومی دنیا را به سمت تحولات و انقلابی که در خیابانها ی ایران در جریان است جلب کرد.به نوعی میتوان گفت مردم و ایرانیان را با خشم بیشتربه عرصه اعتراضات آورد وپرشورتربه واکنش و اعتراض واداشت که توضیحش مفصل است و اینجا تا همین حد بسنده میکنم.
در قسمت آخر به ذکرچند نکته میپردازم. همانطور که تا به حال شاهد بوده ایم در این اعتراضات اقشار مختلف جامعه حضور داشته اند. زن و مرد و پیر وجوان. ازمعلم و استاد تا دانشجو و پرستار و دکتر و ..... اما حضورقشر جوان وزنان در این اعتراضات برجسته و ویژه بود. ویژگی که به نوعی میتوان گفت در تمام اعتراضات وجه مشترک بوده است. جوانهایی که مادران و پدرشان سالهای قبل انقلاب را سازمان دادند وحالا درکنار آنها ایستاده اند و باهم انقلابی دیگر را رقم میزنند. جوانانی که درصد بالایی از جمعیت آن جامعه هستند. نسلی که این روزها با شجاعت و جسارت به خیابانها آمده است و سر کوتاه آمدن ندارد. نسلی که سی سال سرکوب و ارعاب نتوانسته خاموشش کند. خواهان فرهنگ و تمدن غرب و اروپا است وامروز به کمتر از آنچه درغرب و اروپا هست رضایت نمیدهد و حتی طالب بیش از آن است. نسلی که هیچ قسمت از فرهنگ اسلامی و عقب مانده این حکومت را نمیخواهد. نه غم و عزا ، نه حجاب و آپارتاید جنسی اش را نمیخواهد. سنگسار،شلاق،اعدام،شکنجه و هیچ بخش قوانین ارتجاعی وضد بشری این حکومت را نمیخواهد. ازبالا تا پائینش را قبول ندارد، نه اخلاقیاتش، نه فرهنگش، نه اقتصادش و نه سیاستش!
و اما زنان. زنانی که چندین سال است تحت یکی ازضد زن ترین قوانین ، موجود درجه چندم به حساب آمده اند و حق تصمیم برای پیش پا افتاده ترین مسائل روزانه شان را نداشته اند. از شرکت در مسابقات تا حق اشتغال و طلاق. زنانی که حجاب این زندان سیار را بایست درخیابان و ورزش و مدرسه و محل کار به سرکنند. هرچند که هرجا که توانسته اند تا امروزدرمقابل این مسئله ایستاده اند و تا همین جا نگه داشتن موی زنان زیرحجاب برای جمهوری اسلامی یکی از بزرگترین دغدغه هایش بوده است. زنان که نیمی از آن جامعه را تشکیل میدهند درتمام این سالها برای حقوقشان جنگیده اند و نشان داده اند که سر کوتاه آمدن ندارند. هرمبارزه ای که این اواخر درآن جامعه وجود داشته یک پایه اصلی اش زنان بوده اند و نشان داده اند که نمیگذارند حذف شان کرد و بی سر و صدا به زیر روسری ها راندشان.
دقیقا به دلیل اینکه این زنان ، جوانان و همه مردم سی سال است این حکومت با همه زیر و بم اش را تجربه کرده اند دیگرراضی به بخشی از آن نیستند و خواهان برچیده شدنش هستند. به قول دوستی " موسوی بهانه است،کل رژیم نشانه است". اگرامکانش بود با فرهنگ نوحه ومسجد، با روسری و باتوم ، با سنگسار و اعدام ، با سانسور و قتل و شکنجه به جایی رسید خود جمهوری اسلامی بهترین نماینده اش بود. مردم به میدان آمده اند و به قول یکی از بینندگان کانال جدید کل این قطار با تمام واگنهایش را باید واژگون کرد. این آخرین پله برای مبارزات و اعتراضات و برای انقلاب است. راه پیش و پسی وجود ندارد. این نبرد آخر است.
زنان بایست همانگونه که تا به حال وسیعا حضورداشته اند از این به بعد هم بارزتر ازهمیشه به میدان بیایند و حجاب ، این سمبل سرکوب زنان توسط جمهوری اسلامی را دور بیندازند. نشان دهند که "ندا" را سمبل نه خودشان به این حکومت ضد زن خواهند کرد. همانطور که خانواده اش هم گفته اند او خواهان آزادی بود . نه این یا آن باند جنایتکار. بایست کنترل محله ها را به دست گرفت و صف حجاب و جداسازی جنسی را شکست. بدون حجاب ودست دردست هم زن ومرد مقابل مزدوران جمهوری اسلامی بایستیم و اجازه ندهیم به هیچ کسی تعرض کنند. جوانان نیز میبایست در این نبرد کنار زنان نوک پیکان این اعتراضات قرار بگیرند و سعی کنند این مبارزات را هرچه بیشتر رادیکال تر کنند. نه به کلیت این رژیم بگویند. فازها و مراحل جدیدی در راه است. باید مراقب بود و اجازه نداد در هیچ مرحله ای مسیر انقلاب ما را منحرف کنند و نتیجه تمام این روزهای مبارزه و همه کسانی که قربانی شدند را بسوزانند.
ما این بار نه تنها به جمهوری اسلامی" نه" خواهیم گفت بلکه این بار خواهیم گفت که به جای این نه چه میخواهیم. نمیگذاریم با توهم و گمراه کردن و ازسر اشتباه یا بی اطلاعی مبارزات ما را به انحراف بکشانند. جوانان،زنان اکنون زمان این است که زیر پرچم این حزب خواهان جامعه ای آزاد ،برابر و انسانی شویم . لیاقت و ارزش ما کمتر از این نیست و بایست نشان دهیم که به کمتراز این رضایت نخواهیم داد.
به امید پیروزی انقلاب و برقراری سوسیالیزم در ایران

23

ژوئن 2009

نمایش انتخابات ، پرده آخر

2009-06-26T14:29:00.000+04:30

دو سه روز دیگر تا انتخابات باقی است. در این یک ماه جمهوری اسلامی چرخهای بسیارزد و از هر روشی شده برای ادامه این بازی استفاده کرد تا بلکه مردم ناراضی را که نمیخواهند پاسیو هم باشند به نرمی به راه دیگری ببرد. اما قضیه بر عکس است واین اتفاقات جاری در دل جامعه و مردم معترض است که وادارش میکنند مدام در تدارک نمایشی باشد. جمهوری اسلامی مدام سدی مقابل اعتراضات میسازد و مدام مردم در حرکت رو به جلویشان از این سدها میگذرند و رژیم را مجبوربه تجدید قوا دراین زمینه میسازند. طی روزهای گذشته شاهد پخش برنامه هایی ازصدا وسیمای جمهوری اسلامی بودیم. برنامه هایی که تحت عنوان"مناظره کاندیداهای ریاست جمهوری" به نمایش درآمد. درحالیکه تنها یک هفته به مضحکه انتخابات رژیم باقی مانده این شوهم اضافه شد و این سیرک درعرصه تلویزین هم ادامه پیدا کرد. اتفاقی که دراین مناظره ها افتاد صرفا یک افشاگری ساده نبود.عملا به جان هم افتاده اند. هر یک سعی میکند برای کمتر بد بودن و یا محق تر بودن خودش دیگری را مقصر تر!! جلوه دهد. چند تن از کسانی که خودشان ازمقامهای بالای این رژیم بوده اند به رو کردن جرایم ،دزدیها و جنایاتشان پراختند. کسانی که خودشان درقتل عامها،شکنجه ها،سرکوبگری ها وجنایات باعث و بانی بوده اند و ۳۰ سال است که دخیل و شریک این حکومت ضد بشری و ارتجاعی هستند. اینها مثلا روبروی هم نشسته اند و جلوی چشم مردم پرونده های یکدیگر را علنی میکنند! چه شده است؟ چه هراسی باعث شده اینقدر سراسیمه اما اینطورآشکار تیرآخرشان را روکنند وتن به همچین بازی خطرناکی بدهند.

اولین نکته ای که در این مورد به چشم میخورد این است که وقتی دراین سطح چنین اتفاقی میافتد اول ازهمه نشان از اعتراضات عظیمی دارد که درمیان توده های جامعه بر پاست و پیشرفتی که این مبارزات و اعتراضات تا به اینجا داشته است. که ترس از آن ، ترس از سرنگونی، رژیم را واداربه چنین برنامه هایی درآستانه انتخاباتش میکند. به یک مثال ساده اشاره میکنم تا تفاوت ها کمی ملموس تر شوند. ۴ سال پیش احمدی نژاد مجبور شد در تبلیغاتش به " موی جوانان و لباسشان " اشاره بکند و اینکه اینها نبایست دغدغه های مسئولین یک حکومت باشند و .... و دیدیم که چگونه در همین سالهای روی کار بودنش سرکوب جوانان و حجاب زنان به یکی از بزرگترین معضلات رژیم تبدیل شد. ورژنهای پشت سرهم طرحهای امنیت اجتماعی محصول همین دوران بودند. شعارهای تبلیغاتی احمدی نژاد در مورد دانشجویان را بگذارید کنار آتش زده شدن عکسش در دانشگاه و فاشیست نامیده شدنش توسط دانشجویان. اما امروزاگر نگاه کنید کسی که بخواهد از معضلات جوانان حرف بزند مجبوراست به جمع آوری گشتهای ارشاد و یا مامورین حفظ امنیت اجتماعی بپردازد. از اعدام کودکان و مخالفتش با آن سخن بگوید. در مورد حقوق زنان قولهای نیم بند وحاشیه ای اما مشخص بدهد. تنها دقت در همین حد ما را به نتیجه ای میرساند. اینکه سطح توقعات این جامعه تغییر کرده است وبالطبع آگاهی و شعور سیاسی اش هم. اضافه باید کرد که با جامعه ای طرف هستیم که اکتیو است و تنها مانند یک ناراضی گوشه ای ننشسته و نق بزند. یا اینکه سرکوب شده باشد و در خودش فرورفته باشد. بلکه میخواهد در سرنوشت آینده اش دخالتگر و تصمیم گیرنده باشد. اگرجامعه چنین دغدغه هایی نداشته باشد و توقعاتش،رادیکالیسم و آزادیخواهی اش تا به این حد بالا نباشند چرا بایست شعارهای تبلیغاتی اینها باشند.
دومین نکته اینکه مسائلی مانند افشاگری و روشدن پرونده های مالی سران حکومت وجنایاتشان در میان مردم بسیارعلنی شده است. درجامعه آشکارا همگی درمورد بی آبرویی ومنفور بودنشان صحبت میکنند و این تا حدی است که دیگراگرکسی بخواهد کمترازاین مقدار مینیمم که دراین مناظره ها شاهدش بودیم به اصطلاح "افشاگری" کند، بیش از چیزی که هست به کاریکاتور شبیه میشود. هرچند که تا به اینجای این افشاگریها تنها به گوشه های کوچکی ازواقعیت اشاره شد وخط قرمزها رعایت شد. برای مثال هیچگاه به رهبری اشاره نشده و یا هیچگاه به قتل عام و کشتارهای دسته جمعی که در دهه ۶۰ توسط جمهوری اسلامی اتفاق افتاد اشاره نمیشود. در تبلیغاتشان آنجا که درمورد حقوق زنان صحبت کرده اند هم همینطوراست. رسیدگی به حقوق وخواسته های واقعی مردم اساسا کوچکترین جایی در این مناظره ها و تبلیغات ندارد و عملا هم هیچگاه نداشته. کوچکترین نکته اش اینکه در حالیکه حقوق چندین ماه بسیاری از کارگران پرداخت نشده است ، هزینه های بسیار گزافی خرج تبلیغات این کاندیدها میشود. یا اینکه چرا هیچ صحبتی از سرکوب کارگران و دستگیر شدگان اول مه به میان نمی آید.
و اما سومین مسئله اینکه، اینها نشانه های رژیمی نیست که از ثباتی حتی نسبی برخوردارباشد. ما به عنوان حزب کمونیست کارگری قبلا هم گفته بودیم که هر چه به پایان این حکومت نزدیک تر میشویم بحرانهایش شدید تر میشوند و قطبهای مختلفش به جان هم میافتند. حکومتی که مجبور باشد طوری که در ۳۰ سال ازعمرش سابقه نداشته رئیس جمهورش را دررسانه عمومی اش زیر سوال ببرد(هر چند با حفظ خط مرزها)
مشخص است که با درجه بالایی از نارضایتی از طرف آحاد افراد آن کشور روبروست. دراین میان برای مردم ایران فارغ ازهراتفاقی که بیفتد شکی دراین نیست که تمامی اینها بازیگران یک سیرک هستند و در نهایت هدف تمام این بازیها حفظ و بقای نظام است. نظامی که جزاستثمارو سرکوب برای این مردم ارمغانی نداشته است. آن چیزی که به نظرم از اهمیت اساسی برخورداراست و بیانگر وضعیت و اوضاع کلی است که جمهوری اسلامی در آن به سر میبرد این است که چه به اصطلاح منتقدان احمدی نژاد از این صندوق بیرون آورده شود وچه احمدی نژاد به ضررجمهوری اسلامی خواهد بود. با این سابقه ای که احمدی نژاد تا به حال پشت سر گذاشته ، روی کار آمدنش مقابله ای رودررو؛بیش از پیش؛ میان اکثریت مردم و حکومت پیش روی جمهوری اسلامی خواهد گذاشت. با این افشاگریهای اخیراز نظر مردم عملا احمدی نژاد را میتوان مهره سوخته رژیمی مستاصل نامید. اما اگربرای مثال موسوی یا امثالهم ازصندوق درآورده شود بازهم ضمانت ثباتی برای حکومت نیست. جامعه حافظه خوبی دارد. "سید سبز گستر خاوران هنوز سرخ است" جواب دانشجویان به موسوی است. فارغ از این کافیست چندماه ازحیات ریاست جمهوری اش بگذرد و بیشترازپیش ثابت شود که وعده های هرچند آبکی اش درمحدوده نظام و قوانین جمهوری اسلامی شعار تبلیغاتی بیش نیستند. دیگر اینکه بعد از این افشاگریها درمورد هر کدامشان که سر کار بیایند حداقلش این است که بایست پاسخگوی آنچه از یکدیگرعلنی کرده اند شوند. اینطورنیست که می آیند وافشاگریهایی میکنند و بعد یکی ازصندوق درمی آید ومردم فراموش میکنند چه اتفاق افتاد. جالب است که برای اتهاماتی که متوجه یکدیگرکرده اند حتی سعی نمیکنند توجیهی بیاورند. هرحالتی پیش بیاید در نهایت رژیم یک قدم به عقب رانده میشود. همانطور که بالاتر اشاره کردم علی رغم اینکه جواب اینها را تا اینجا دانشجویان و کارگران داده اند بالاخره عده ای که به هر دلیلی ممکن است پای صندوقهای رای بروند هم بعد از چند ماه معترض تر از قبل در صحنه سرنگونی رژیم خواهند بود. اینها را کنار هم بگذارید. دخترو پسر جوان،دانشجویان،کارگران و ... چه کسی میتواند جلوی اعتراض این خیل عظیم ناراضی را بگیرد؟ بعد از اینهمه وعده و وعید دوباره بازگشتن و طبق همان روتین پیش رفتن کار آسانی نیست. نمیشود که مثلا قول برداشتن گشتهای ارشاد را بدهید و بعد از گرفتن قدرت بگویید ببخشید فعلا نمیشود و دراختیارات من نیست. نمیشود که قول طرحهای اقتصادی آنچنانی داد بعد جامعه شاهد ادامه روند پسروی شما باشد. جامعه هم جواب میدهد : پس لطفا بفرما کنار تا خودم حق خودم را بگیرم و اگر نروید این "لطفا" تبدیل به زورمیشود که اتفاقا با تکیه به توده های مردم قدرتش هم بالاست.
در هر صورت آنچه که در این دو روز باقی مانده میتوان انجام داد این است که در بازی این مضحکه نبایست وارد شد و باید سعی کرد به هر روش ممکن این روز را به نفع مردم و به ضد رژیم تمام کرد. نیابد اجازه داد این مضحکه بیش از این ادامه پیدا کند. اینکه به راحتی کسی از صندوقها بیرون بیاید فرصتی هر چند بسیار کوتاه برای سران جمهوری اسلامی به وجود می آید. باید با حضور در خیابانها و با شعار نه به این رژیم نشان داد که خواست تغییر در وضعیت موجود اولین شرطش رفتن این حکومت است.

۱۰ژوئن ۲۰۰۹

پلنوم ۳۲ حزب کمونيست کارگري ايران

2009-06-26T14:27:00.001+04:30

شنبه ويکشنبه هفته گذشته سي ودومين پلنوم حزب کمونيست کارگري ايران برگزارشد. سميناري نيزدرحاشيه پلنوم با مضمون فعاليتهاي حزب در خارج از کشور جريان داشت. اسناد اين پلنوم به زودي منتشر خواهد شد و همه شما را دعوت به مطالعه وخواندش ميکنم. اما مضمون کلي پلنوم درادامه پلنوم قبلي ، انتخاب حزب توسط جامعه و پيشروي هايش در اين زمينه بود. بعد ازشنيدن صحبتهاي مختلف اولين چيزي که در بحثها به چشم ميخورد موقعيت برجسته حزب پس از اتفاقات ماههاي گذشته در ايران و تاثيرش در روند سياسي اوضاع ايران بود. اتفاقاتي نظير ۸ مارس ومشخصا ۱ مه و روي آوري وسيعي که بعد از اين اتفاقات به سمت حزب صورت گرفت. بالا گرفتن اعتراضات در جامعه انتظارات خود مردم از ما را بالا ميبرد و ازاين به بعدعکس العملهاي سريع تروسرضرب تري از ما ميطلبد. اگربه نوعي تا به حال يکي از مهم ترين مشغوليتها و دغدغه هاي حزب چگونگي روي آوري مردم به حزب بود (که امروز هم هست) امروز اين روي آوري در سطح بسياروسيعي اتفاق ميافتد بسيار شور انگيزاست و اين دو مسئله مشخص را روبروي حزب ميگذارد. اول اينکه سازمان دهي،پيگيري ورسيدگي به اين بخش خود انرژي بيشتر و حتي سبک ونظمي متفاوت با قبل را ميطلبد. دومين نکته اينکه روبروي مردمي که درراه مبارزه براي سرنگوني جمهوري اسلامي تا به اين حد پيش آمده اند ميبايست هدفي واضح و مشخص گذاشت. به قول حميد تقوايي" قطاري که مقصدش مشخص نباشد راه نمي افتد". اين پلنوم اين کار را کرد و افق روشني پيش روي اين مبارزات گذاشت. جامعه کسي را انتخاب ميکند که در اين قامت حاضر شده باشد و اين را به روشني اعلام کند. اين حرف تازه اي نيست. براي حزب ما ازسالها پيش تا به امروز،از"حزب و قدرت سياسي" منصورحکمت تا "حزب و قدرت دوگانه"حميد تقوايي اين يک بحث هميشه بازومطرح بوده است. يک سر مهم مطرح بودنش هم اين است که گرفتن قدرت سياسي سالهاست که در جامعه ايران بازاست. به اين دليل و به دليل اهميت جغرافيايي و سياسي خاص ايران است که هر تحولي درداخل و خارج از ايران تاثير خود را بر روند اين مبحث ميگذارد و در عين ادامه روند قبلي بودن مدام به آپديت شدن نياز دارد. بحث اين پلنوم درعين حال که ادامه اين روند است يک پاسخ عاجل ،مبرم وعيني به شرايط پرتلاطم امروز ايران و اتفاقات حول ايران است و آن پاسخ عيني اين است که ما به عنوان حزب کمونيست کارگري ايران، با رهبري اعتراضات مردم جمهوري اسلامي را نه تنها سرنگون خواهيم کرد بلکه جامعه را بر مبناي يک دنياي بهتر اداره خواهيم کرد وبا اين ظرفيت است که به جنگ جمهوري اسلامي ميرويم.
در نهايت بعد ازاتمام پلنوم وتصويب قطعنامه ها به اتفاق آرا رهبري اين حزب در عين نمايش انسجام و يکپارچگي اش، يک بار ديگرنشان داد که مصمم گرفتن قدرت سياسي است و آمادگي نقش آفريني وحضور در اين قامت را دارد.
۱ژوئن ۲۰۰۹

رای نه مردم , حضور در خیابانها

2009-06-26T14:25:00.000+04:30

ازآغازنمایش مضحک انتخابات جمهوری اسلامی شاهد درگیریهای جناحهای مختلف رژیم بوده ایم. هرکدامشان برای اینکه ظاهری اصلاح طلب تر! به خود بگیرند سعی کرده اند در اشکال و قالبهای متفاوتی ظاهر شوند. درگیریهایی که این اواخر شکل حادتری به خود گرفته اند. درهمین روزهای گذشته کاربه کتک کاری ! میان طرفدارانشان کشیده شده است. همانند قسمتهای مختلف یک نمایش مضحک که هرچه غلیظ ترمیشود دست و پا زدن بیشتردلقکهایش هم نمایان تر میگردند. هرچه به تاریخ انتخابات نزدیک ترمیشویم بیشتر سعی میکنند که بحث قدیمی انتخاب ازمیان "بد و بد تر" را بازکنند. این در حالی است که تمام جناحهایی که امروز به جان هم افتاده اند ، هر چند دربخشهای مختلفی خود را بروزمیدهند اما برای مردم همه شان تبدیل به " بد تر" شده اند و جایی برای انتخاب از هیچ قسمتشان باقی نمانده. بعد از گذشت سی سال از عمر این حکومت شبهه و تردیدی هم اگر وجود داشت از میان میرود . درپلاکاردی که دانشجویان موسوی را به خاطر قتل عام ۶۷ محکوم کرده اند این مسئله به خوبی قابل مشاهده است.
درگوشه ای هم برخی از اپوزسیون های رژیم همچنان سعی میکنند بحث عقب مانده تحریم و در خانه ماندن و بهتر بگویم پاسیو بودن را روبروی مردم بگذارند. جریاناتی که عملا ربطی به واقعیت جامعه ومبارزات مردم ندارند و بحثشان نه تنها از واقعیت جامعه عقب است بلکه در نهایت به نفع رژیم هم تمام میشود. در حالیکه در بخشهای مختلف جامعه اعتراضات هرروزه ای جریان دارد و تعرض کردن به بخشهای مختلف جمهوری اسلامی به یک نوع فرمت کلی برای رسیدن به خواسته ها تبدیل شده است، فرا خواندن مردم به گذشته و عقبگرد کردن کاری مشکل تر ازمتشکل کردن و به صحنه اعتراض آوردن مردم است.
پاسخ به رژیمی که بعد از سی سال شکنجه وکشتاروقیحانه اقدام به برپایی بساط نمایش انتخاباتش میکند ، جز اعتراض چه میتواند باشد؟ تا به امروزهرسفرکاندیداهایش با پاسخ محکم وشعارهای کوبنده مواجه شده اند. جمهوری اسلامی حتی در همین حد کذایی و با بی آبرویی تمام نیازمند برپایی این شو است. برای اینکه به خیال خودش به موجودیتش مشروعیت ببخشد و برای حکومتش کمی عمر بخرد. دقیقا به همین دلیل است که این انتخابات باید به فرصتی برای انتخاب مردم تبدیل شود. انتخاب مردم و رای مردم "نه" به این حاکمیت است. این رای را با به خیابان آمدن و شعار دادن ، با خراب کردن صندوقهای انتخابات بر سر رژیم میتوان داد . همین الان جمهوری اسلامی به طرق مختلف سعی میکند نشان دهد که کنترل اوضاع را بدست دارد تا اگر هم قرار است اتفاقی بیفتد از پیش تهدیدش را کرده باشد.این نکته که خود مردم در این روز به خیابان بیایند و با تجمع و حضور هزاران نفره شان درشهرهای مختلف، رای واقعی شان را به نمایش بگذارند از اهمیت زیادی بر خوردار است. با تجمعات وسیع و به میدان آمدن با شعارها، مطالبات و خواسته های خودشان هم به رژیم و هم به افکارعمومی دنیا نشان میدهند که این انتخابات بازی و نمایشی بیش نیست.
کافیست توده های عظیم ، از زن و مرد و جوان و پیر، کارگر و دانشجو ، معلم و پرستار به خیابانها بیایند و صرفا خوسته هایشان را مطرح کنند.همین بیان آنچه که اکثریت جامعه خواهان آن هستند نمایانگر رای نه به جمهوری اسلامی است. رای به آزادی و برابری و رفاه و رای به یک زندگی شاد یعنی نه به حکومتی که ناقض اینهاست .یک نکته دیگر اینکه مردم با حضورشان در خیابانها نه تنها مخالفت خود را نشان میدهند بلکه متوجه قدرت،همبستگی و هم نظری خود هم میشوند. این شدنی است و روز انتخابات فرصتی است که میتوان وباید درسطحی بسیار وسیع تر به میدان آمد. باید با حضور در خیابانها زنگ رفتن رژیم را که مدتهاست خاموش نیست، با وضوح و بلند تر از همیشه به صدا در آورد. با تجمعات وسیع در این روز باید دوره جدیدی از مبارزه سراسری ، توده ای و همه جانبه برای سرنگونی رژیم را کلید زد. تمام مکانهایی که برای صندوقهای رای گیری در نظرگرفته شده اند را باید به نقاط تجمع و اعتراض تبدیل کرد. پاسخ شعارهای تبلیغاتی و پوشالی کاندیداهای این مضحکه را وپاسخ جنایاتی که جمهوری اسلامی در طی سالها مرتکب شده را تنها با حضور خود مردم وبه میدان آمدن با خواسته ها و مطالبات و شعارهای واقعی است که میتوان داد.
26 مه 2009

آش نذری دیروز کمپین انتخابات امروز

2009-06-26T14:23:00.000+04:30

چند هفته ای به نمایش انتخابات جمهوری اسلامی باقی مانده است. نمایشی که با تشدید درگیری جناح ها و به اصطلاح افشا گری هایشان علیه یکدیگر، با تبدیل شدن سفرها و برنامه های تبلیغاتی کاندیدا ها ازدانشگاهها تا صدا و سیمای جمهوری اسلامی به صحنه اعتراض علیه جمهوری اسلامی تبدیل شد. مضحکه ای که کنترل آن روز به روز از دست رژیم خارج میشود. دریکی دوهفته گذشته در کنار این مضحکه حرکتی ازجانب جریانی که نام "تغییر برای برابری" را بروی خودش گذاشته و بیشتر آنرا با "یک میلیون امضا" میشناسیم فرا خوان داده شد. فرا خوانی تحت این عنوان : "همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات" . فراخوان برای اتحادی که ظاهرا قراراست با استفاده از آنچه که به عنوان فرصت و فضای انتخابات! نامیده شده است صرفا به طرح مطالبات زنان بپردازد اما در واقع این تلاشی عقب مانده برای توجیه جمهوری اسلامی و انتخاباتش نزد زنان و مردم ایران است. حمایتهایی که از طرف تلویزیون، مدیا و نشریاتی چون وی او ای ، بی بی سی و رادیو امریکا ازاین حرکت صورت گرفت نشان داد که این تکاپویی ازسوی کمپ راست جامعه است. کمپی که در نهایت چه سر داخل و چه خارجش در یک کلام خواهان حفظ نظم موجود هستند . کنار اینها البته تلاشهای مضحک کاندیدا ها و قول و قرارهایشان به زنان را که بیشتر به جک می ماند اضافه کنید و همه اینها درکنارهم نشان از ترس و وحشت اینها از نیروی زنان در جامعه و حضورشان در فعالیتها و اعتراضات اجتماعی است. تا جایی که به جمهوری اسلامی و مدیای غرب بر میگردد به نفعشان است که سران جریان دو خردادی یک میلیون امضا را به عنوان نمایندگان اعتراضات زنان درایران در ایران برجسته کنند و خواسته ها و مطالباتی که ازجانب اینها مطرح میشود را به عنوان مطالبات اعتراضات زنان جلوه دهند. درنهایت هدفشان مشروعیت بخشیدن به جمهوری اسلامی ، قوانین و حاکمیتی است که اتفاقا هویت آن ضدیت با زن است. " فرصت و فضای انتخابات " نزد این جریان چیزی جز تلاش مجدد برای مطرح کردن جمهوری اسلامی به عنوان رژیمی قابل اصلاح نیست. هرچند که ازاین خط بیشترازاین انتظارنمیرفت اما وقاحتشان گاهی دوباره به تعجب وادارمان میکند و ناخود آگاه میگوئیم تا این درجه !! نکته آخردرمورشان اینکه کمپین بی دلیل از آش نذری برای رسیدن به مطالبات زنان! ( بر آورده شدن حاجات ) به همگرایی ...... در انتخابات جمهوری اسلامی نمیرسد چرا که اگر بخواهد سراغ خواستها ومطالبات واقعی زنان آن جامعه برود، تحقق یافتن ابتدایی ترین شان منوط به رفتن جمهوری اسلامی است.

اما در این میان نقشی که زنان میتوانند ایفا کنند این است که این مضحکه را بر سررژیم خراب کنند و اتفاقا این وحشتی که به درستی از نیروی زنان دردل جریانات مشروعیت بخش به جمهوری اسلامی و خود سران این حکومت به وجود آمده است را نمود واقعی و ملموس ببخشند . با حضور پر رنگ و بر جسته خود در صف اعتراض مردم علیه جمهوری اسلامی و به صورت مشخص در روزانتخابات وتلاش برای تبدیل کردن این روز به روز اعتراض سراسری وتوده ای علیه رژیم ضد زن ، مطالبات واقعی خودشان را نمایندگی کنند .

19 مه 2009

هفته علیه اعدام ، هفته اعتراض به جمهوری اسلامی,به صف این اعتراض بپیوندید!

2009-06-26T14:21:00.000+04:30

هفته‌ای که گذشت و بهتر بگویم هفته های گذشته اتفاقات مهمی‌ در ایران و تحولات مربوط به ایران رخ داد. جامعه در تب و تاب مقدمات تحولاتی بزرگ میچرخد. اتفاقاتی چون اعتراض ۱۱ اردیبهشت و حضور وسیع کارگران و شرکت توده ای مردم در این روز و تبدیل شدن این روز به روز اعتراض وسیع همه جامعه به رژیم حاکم وبعد از آن تلاش برای آزادی دستگیر شدگان ۱ می‌‌ و کمپینی که به این منظور در ایران وازجانب دهها تشکل،شورا و انجمنهای کارگری فراخوان داده شد و انعکاس های بین‌المللی این قضیه ،اعتراضات جاری دانشجویان و معلمان و ... آن سو حکومتی مستاصل که درست در همین روز دختر جوانی را وحشیانه واز روی ناچاری و استیصال، در زندان و به دور از چشم مردم وپنهانی وعجولانه اعدام میکند. برای اینکه به خیال خودش خیل عظیم مردم معترض را مرعوب کند و دیدیم که اینگونه نشد و جامعه معترض تر، راسخ و مصمم تر رودروی این جنایتکاران ایستاد و خواسته هایش و انتظاراتش از زندگی را بی کم وکاست جلوی این حکومت گذاشت ، ایستاد و گفت اگر نمیتوانی به اینها پاسخ بدهی و تامین کننده یک زندگی انسانی ،مرفه ، شاد و طبق استاندارد های جهانی باشی، برو!

در کنار این، تیترهای دیگری که به چشم میخورند : حضور پر رنگ تر!پلیسهای امنیت اخلاقی!! در پارکها !، جمع آوری خانه های مجردی! ودیگر طرح های رژیمی که به عناوین مختلف سعی‌ دارد به خیال خود اعتراض مردم را سرکوب کند و همینطور دنباله روند به اصطلاح افشاگریهای جناح های سرو ته یک کرباس جمهوری اسلامی و دعواهای انتخاباتی که بنا به اتفاقات بالا و پایین میروند بلکه کمی آبرو برای حد اقل بخشی از سران این حکومت هم که شده بخرند و بتوانند یکی شان را به عنوان بهتر قالب کنند و تمامش بازی مذبوحانه و مضحکی دیده میشود از منظر مردمی که توهمی به این یا آن جناحش ندارد. رابطه ایران و آمریکا هم اضافه کنید به معضلات جمهوری اسلامی . ضدیت با امریکا تا به امروز یک پایه همیشگی هویت رژیم بوده و هر گامی که در این رابطه به عقب بردارد زیر سوال بردن هویت خودش وامضای حکم رفتنش است. نمیتواند هیچ گامی به سمت این مسئله بر دارد و فردای آنروز همچنان بی هیچ اتفاقی به حیاتش ادامه دهد.

واما آنچه که در این نوشته به آن خواهم پرداخت : " هفته علیه اعدام" (شنبه ۹ مه تا شنبه ۱۶ مه) فراخوانی است که کمیته بین المللی علیه اعدام داده و اطلاعیه اش را در شماره قبلی نشریه جوانان کمونیست منتشر کردیم. هفته‌ای که برای اعتراض به اعدامهای انجام شده توسط جمهوری اسلامی در سطح بین المللی فراخوان داده شده است،علی‌ الخصوص اعدام کودکان وبخشی ازحرکات واعتراضاتی که دراین زمینه انجام شد را شماره قبل نشریه چاپ کردیم.عنوان فراخوان این است :"دنیا را زیر پای جنایتکاران و قاتلین کودکان داغ کنیم" اتفاقی که تا همین الان هم رخ داده وتا همینجا هم جمهوری اسلامی خشم افکارعمومی دنیا و واکنش نهادها و سازمانهای بین المللی فراوانی را با اعدام کودکان و مورد مشخص اعدام دلارا دارابی علیه خود بر انگیخت و درون ایران سر مساله دلارا جنبش عظیمی‌ به راه افتاد .جنبشی که تنها علیه اعدام کودکان نیست بلکه علیه اعدام به عنوان قتل عمد دولتی کلید خورد وشکل گرفت . اتفاقاتی که در هفته های گذشته رخ داد وعکس العملی که مردم ایران نسبت به این قضیه نشان دادند وموضع انسانی، مدرن و پیشرویی که اتخاذ کردند و میتوان گفت یکی از مهم ترین بروزاتش را در کانال جدید دیدیم( که از آن به عنوان رفراندم مردم ایران نام برده شد) این روزها را به روزهای پرشور و معترضی تبدیل کرد. قبل و بعد از اعدام دل آرا ، برنامه هایی که از تلویزیون کانال جدید پخش شد با استقبال گسترده ای از جانب مردم مواجه شد. تماسها خیلی بیشتر شد و افراد زیادی به حزب و به این جنبش پیوستند، تعداد بسیار زیادی مطلب نوشته شد ،وبلاگ ساخته شد ،اس ام اس هایی که رد و بدل شدند و ... حتی آنهایی که در روزمرگی های زندگی غرق شده بودند هم با اعدام دل آرا تکان سختی خوردند و به حرکت در آمدند . رسانه ها،مدیاهای وافراد فراوانی مجبور شدند راجع به مسئله اعدام درایران عکس العمل نشان دهند، حتی آنها که زیاد خوششان نمی آمد راجع به آن اشاره ای بکنند. دعوا و جدالی که بسیار گسترده شد و پایش را از مرز دادگاه‌های رژیم بیرون گذاشت و دو طرف دعوا تبدیل شد به یک سو اکثریت مردم ایران،توده وسیع آزادیخواهان دنیا،نهادها وسازمانهای بین‌المللی و یک سوجمهوری اسلامی . حرکت و جنب و جوشی عظیم به راه افتاد و به دنبال خود سیل عظیمی از مخالفتها را به سوی جمهوری اسلامی بر انگیخت تا بفهمد که دوره اینکه بی سر و صدا جنایت کند ، بکشد و اعدام کند و آب هم از آب تکان نخورد گذشته است. البته ذکر این نکته هر چند بدیهی اینجا ضروری است که این حرکتی نبود بدون سر، بدون ریشه که به ناگهان شکل گرفته یا اتفاق افتاده باشد. برای هر کسی‌ که روند اتفاقات را دنبال کرده باشد سر این اعتراضات و به وجود آورنده اش کاملا مشخص است. وجود جنبشی چپ ، سوسیالیستی ،انسان محور وتوده ای در ایران که روز به روز رادیکال تر گشت و به جلو آمد و نماینده اش در عرصه سیاسی است که اجازه میدهد امروز نه تنها رو به جمهوری اسلامی بلکه رو به تمام دنیا ایستاد و برای اعتراض به اعدامها در ایران هفته ای را فراخوان داد. نقطه قدرت و نیروی این اعتراض از این سر است که مطرح میشود و اگر مبارزات و تلاشهای چندین ساله و همین امروز این حزب (در سطح دنیا و رو به ایران) ، تلویزیون اش ،ادبیات و نظریاتش در مورد مساله اعدام و تلاش روزمره فعالینش از کمیته علیه اعدام تا تک تک رهبری و اعضایش نبود در سطح بین المللی این انعکاس و جلب توجه ها با این ابعاد وجود نداشت(حتی همین جا افتادن و استقبال اصطلاح قتل عمد دولتی که منصور حکمت آنرا برای اعدام به کار برد) و حتی امروز بخشی از اپوزسیون و رسانه ها جرات بیان تا همین حد موضوع را هم نداشتند. اگر امروزجنبش وسیعی علیه اعدام در ایران وجود دارد که باعث شده تعداد زیادی مجبور شوند عکس العمل نشان دهند به پشتوانه نقاط قوت درخشان این جنبش است. دقیقا به دلیل این سالها مبارزات است که امروز فضایی و موقعیتی به وجود آمده که میتوان پرچم مخالفت با اعدام را درمیان افکاراکثریت انساندوست افکارجهانیان کوبید ونیرو و حمایت حول آن بسیج کرد و به دلیل بسیارپررنگ نجات تعداد زیادی از کودکان ،بزرگسالان ، زن و مرد بی گناهی که هر روز با خطراعدام و نابودی زندگی شان توسط رژیم جنایتکاری چون جمهوری اسلامی مواجه هستند باید هر کسی که خود را مدافع آزادی،خواهان حق زندگی وانسان بودن و انسانی زندگی کردن میداند برای نشان دادن اعتراض خود در این هفته به میدان بیاید تا این جنبش اعتراضی واین کمپ دفاع از حق حیات را در ایران و خارج از ایران قوی تر ساخته و بتوان جلوی وحشی گری جمهوری اسلامی را گرفت.

در ایران یا هر کجای دیگر که زندگی میکنید ، اگر اعدام دلارا احساست شما را جریحه دار کرد که حتما کرده ، اگر مخالف اعدام و به خصوص اعدام کودکان وخواهان متوقف شدن هر چه زود ترآن هستید ،اگر تا به حال این کار را نکرده اید و به صف این کارزار بین المللی نپیوسته اید در همین چند روز باقی مانده در هر کجا که هستید و به هر روشی که میتوانید شما هم خشم و اعتراض خود را بیان کنید .
کارهای زیادی میتوان انجام داد از بر گزاری مراسمهای یاد بود و خواندن بیانیه در محکومیت اعدام ، دردانشگاه ها، ان جی او ها ، نهادهای دفاع از حقوق کودکان و زنان وهر جمع یا گروهی که فعال و عضو آن هستید و در کنارش تهیه طومار وجمع آوری امضا ، از شعار نویسی بر دیوارها و پخش تراکت تا راه انداختن کاروانها ، تجمعات خیابانی ، آکسیون و اعلام حمایت و اعتراض نامه گرفتن از دانشگاه ها یا محل هایی که در آن در کار میکنید . در چند روز دیگر باقی مانده سعی کنید با هر اقدامی که میتوانید هر چقدر هم اندک شما هم با پیوستن به این جنبش در تقویت آن نقشی داشته باشید تا هر چه زودتر اعدام ها در ایران متوقف شوند!

زنده باد جنبش علیه اعدام!
به امید پیروزی این جنبش ومتوقف ساختن اعدامها در ایران!
نابود باد جمهوری اسلامی، رژیم صد هزار اعدام
۱۲مه۲۰۰۹

نمایش قدرتمند اول ماه مه ، ایران ، اروپا ، امریکا,دراستکهلم چه گذشت

2009-06-26T14:18:00.001+04:30

حضورنمایندگان کارگران و مردم ایران در غیاب خودشان " این میتواند اولین وصفی باشد که از این روز ، ۱ مه و حضور حزب کمونیست کارگری در دهها شهر اروپا و آمریکا به ذهن می‌‌آید. حضوری وسیع و درخشان که به نوعی می‌توان گفت وجه دیگر اعتراضاتی است که در ایران روز ۱ مه اتفاق افتادند.اعتراضاتی که لرزه بر اندام جمهوری اسلامی انداخت و وادارش ساخت که از پیش به مقابله با آن برود. حرکت بزرگی که طبقه کارگر به عنوان صاحب آن جامعه ، به عنوان قشری که تولید آن جامعه بر مدار آنها میچرخد ، خود را در قامت رهبر جامعه دید وبا تجمع و بیان خواسته های همه جانبه و پایه ای اش، با اتحاد و یکپارچگی اش در مقابل سرمایه داران واوباش اسلامی، مقابل استثمار و بردگی مزدی و مقابل تمام فرهنگ ضد انسانی این حکومت ایستاد و علی رغم سرکوب همه جانبه‌ای که رژیم تدارک دیده بود تا اجازه ندهد اتحاد و یکپارچگی کارگران جلوی چشم جامعه به نمایش در آید، انعکاسی وسیع در میان توده های مردم وهمچنین رسانه های بین المللی داشت . کارگران با بیانیه ای که پس از تعرضات نیروهای سرکوب رژیم صادر کردند نشان دادند که تا به سر انجام رساندن این خواسته ها سر کوتاه آمدن ندارند و این مبارزه‌ای است که خود را یک پایه اصلی‌ و تعیین کننده آن میدانند . اتفاقاتی که امسال در روز جهانی کارگر در ایران رخ داد که هنوز هم در جریان است ، با خصوصیات ویژه ای چون سراسری بودن، اجتماعی و توده ای بودن و ... مبارزه کل جامعه علیه رژیم را گام بزرگی به جلو برد و وارد دوره ای جدید کرد.
دراستکهلم چه گذشت
همانطور که در بالا هم اشاره کردم حزب امسال در دهها شهر در اروپا و آمریکا مراسم ۱ مه را در اشکال مختلف برگزار کرد. همیشه از ایران گزارش ها،عکس و اخبار را دنبال می‌کردم اما این اولین مراسم ۱ مه بود که از نزدیک در خارج از ایران در شهر استکهلم سوئد شاهد آن بودم و تجربه بسیار جالبی‌ بود. مراسم این طور آغاز شد که ابتدا دریکی‌ از میدانهای اصلی‌ شهر که تمامی شرکت کننندگان در آن حضور داشتند جمع شدیم. تمام شرکت کنندگان پرچمها و پلاکاردهای خود را آماده میکردند تا به صف تظاهرات بپیوندند . از بالا اگر به این منطقه نگاه میکردید رنگی‌ که به چشم می‌آمد سرخ بود. چند جوان سوئدی که بادکنکهای قرمز ویژهٔ این روز را به دست داشتند از ما خواستند که پرچمهای سرخی که عکس مارکس داشتند را به آنها هم بدهیم و به صف ما ملحق شدند. در کنار حاضر کردن بنرها و پرچم ها اطلاعیه‌های حزب به زبان سوئدی هم در میان حضار پخش میشد. نکته جالبی که اتفاق افتاد این بود که هر کسی که از کنار محل ایستادن حزب میگذشت ناخود آگاه نگاهش به پرچمهای مارکس جلب میشد و هر کس به نوعی عکس العمل نشان میداد و با حرکات سر و دست یا گفتن جمله‌ای موافقت خود را نشان میدادند. تعدادی هم مراجعه کردند وپرسیدند از کجا میتوانند این پرچمها را تهیه کنند . در نهایت این صف طولانی‌ به خیابانها قدم گذاشت و تظاهرات بسیار باشکوهی‌ آغاز شد. عکاسان از پلاکاردهای ما عکاسی میکردند ودر پیاده روهای کنار مسیر افراد زیادی مشغول عکس گرفتن بودند . حتی چند بار پیش آمد که افرادی کنار صفوف ما می ایستادند تا با پلاکاردها و پرچمهای ما عکس بگیرند.در طول مسیر شعارهای زنده باد اول مه ، زنده باد سوسیالیسم و سرنگون باد جمهوری اسلامی سر داده میشد و مورد استقبال جمعیت قرار گرفت. در مسیر هم اتفاقات جالبی‌ رخ داد از جمله اینکه تعدادی با شنیدن شعارهای ما و دیدن پلاکاردها جلو آمدند و خواهان آشنایی بیشتر با حزب شدند ، یا اینکه زمانی که شعار نابود باد جمهوری اسلامی سر میدادیم عده ای کنار صف می آمدند و تکرار میکردند. در مسیر چندین بار سرود انترناسیونال را هم خواندیم ، مارشی که برای همه آشنا بود و به نو‌عی همه آنرا با خود زمزمه میکردند ، حتی آنها که در صف نبودند. جایی در بین راه در کنار خیابان تعدادی زن و مرد کنار هم گروهی روی پله هایی ایستاده بودند و با رسیدن ما آنها نیز شروع به خواندن انترناسیونال کردند.... ..انتهای مسیر تظاهرات به یکی‌ دیگر از میادین بزرگ شهر ختم شده بود که میز کتاب و غرفه ها چیده شده بودند. فعالین حزب در آنجا هم حضور داشتند و به مردم اطلاع رسانی میکردند. یک سکو هم در میدان بر پا شده بود که گروههای موزیک قطعاتی را بر روی آن اجرا کردند .
و به این ترتیب مراسم باشکوه این روز پایان یافت در حالیکه آرمانها و اهداف این روز دوباره مطرح شدند . دوباره دنیا نیاز به مارکس ، به سوسیالیسم ، انسانیت و ارزشهای ۱ مه را حس کرد و به بیان آن در این روز پرداخت. درحالیکه فقر آشکار سایه انداخته بر بسیاری از کشورهای دنیا ، بحرانهای اقتصادی ، اخراجها ، حمله به حقوق و مزایای کارگران و... دوباره ماهیت ضد بشری سرمایه داری و چهره واقعی کریه اش را ظاهر کرده است. تفاوت بارزی که میان ۱ مه امسال و سالهای گدشته وجود داشت عکس العمل وپاسخ مردم به واقعیت موجود بود وسوسیالیزم به عنوان یک پاسخ یک مطالبه و تنها راه حل برون رفت ازاوضاع موجود بیان شد. دوباره دریچه‌ای باز شده تا بشود پر رنگ تر از قبل گفت که این دنیای وارونه را باید تغییر داد. دنیایی که به قول منصورحکمت بدون فراخوان سوسیالیسم به چه منجلابی بدل میشود . کارگران ایران و حزبشان در قامت نماینده این اعتراضات ایستادند و خود را نه فقط منتقد نظم موجود که تغییر دهنده آن دانستند .
۵
مه ۲۰۰۹

جمهوری اسلامی در آستانه اول مه

2009-06-26T14:17:00.000+04:30

نگاهی‌ به سر خط اخبار، اتفاقات و جریانات هفته گذشته این سٔوال را به ذهن می آورد که به راستی‌ جمهوری اسلامی در چه وضعیتی است؟ مشکل اساسی اش با کدامیک از بخشهای جامعه یا اینکه با جناحهای خودش است؟ با یک تقسیم بندی کلی می‌توان این اتفاقات را به دو بخش تقسیم کرد، یکی‌ اعتراضات و مبارزاتی که در دل جامعه ، در میان اکثریت و تودهٔ جامعه و به قولی‌ در" پائین" در جریان است و دیگری رخدادهایی که در "بالا" و میان جناح‌های مختلف رژیم در حال وقوع است. ازمنظرهر کسی که با دیدی واقعی و بدون جانبداری به واقعیات زندگی واطرافش نگاه کند (بر خلاف نظر اغلب تئوریسینهایی که منافعشان با منافع طبقه حاکم گره خورده است) این بخش اول (اتفاقات در پائین) است که تعیین کننده تصمیات بخش دوم است و مهمترین اتفاقات جوامع بستگی به توازن قوا میان همین ۲ بخش جامعه دارد.
و اما چه مطالبی در یکی‌ دو هفتهٔ گذشته در صدر خبرهای رسانه‌های رژیم وجود داشت ، دلارا دارابی و تعلیق موقتی حکم اعدام او ، نیروی انتظامی و گشتهای ارشاد و مقابله با بیحجابی!! (معضل همیشگی جمهوی اسلامی)، سایتهای بقول رژیم"مستهجن" و ضد دین ، واگذاری چهارهزار مدرسه به حوزه علمیه ، کار گذاشتن دوربین در برخی مدارس تهران برای نظارت بر فعالیت های معلمان در مقاطع مختلف، دعواهای جناحی در آستانه انتخابات و به اصطلاح افشاگری ها و اتفاقات و اعتراضات کارگری و دانشجویی و معلمان و... که انعکاسش را درهمین نطق پراکنی های کاندیدا ها وغیر کاندیدهای رژیم و آنها که کاندید بودنشان ر ا پس گرفته اند میتوان دید. با یک سفر به اهواز واطرافش مجبور شده بیان کند که شورشی یا قیامی در جنوب خوابیده است. باید بهشان گفت خودتان بهتر میدانید درتمام ایران وجود دارد و نخوابیده، اتفاقا بیدار است و در جریان و همین نقطه ترس شماست و مجبور شده اید! فقط مجبور شده اید قسمت کوچکی از آن را اعتراف کنید !

در مورد یک یک این اتفاقات و آنچه اطرافشان اتفاق افتاد، تاثیراتش بر جامعه و همچنین توازن قوای میان مبارزات مردم و جمهوری اسلامی ، می‌توان صفحه‌ها نوشت. دقیقا به این دلیل که فضا به شدت در ایران سیاسی و قطبی شده است. هراتفاقی و جریانی به شدت جامعه را دستخوش تحرک و تغییر می‌کند. علل الخصوص که وجود حزبی مثل حزب کمونیست کارگری و تریبون این حزب، تلویزیون کانال جدید؛ تاثیری واضح و ملموس بر روند اتفاقات دارد.(به قول دوستی‌ تنها کافیست شما یک هفته برنامه‌های لایو کانال جدید را دنبال کنید تا این مسئله مثل روز برایتان روشن شود) فقط به اتفاقات اخیر اشاره کنم ، ... اعتراضات معلمان ، ۸ مارس، توقف هرچند موقتی اعدام دلارا، کنفرانس ژنو و 1 مه که پیش رو داریم و... اینها پوینت هایی هستند که با دقت درآنها میتوان به جایگاه و تاثیر خطوط و سیاستهای این حزب ، عکس العملی که در جامعه دارد و پاسخی که مردم میدهند پی ببرید. مسئله مقابله با اعدام و خط و دیدگاه انسانی که امروز توسط حزب و کانال جدید نسبت به این پدیده در جامعه به وجود آمده زنگ خطر را برای رژیم به صدا در آورده. زنگ رفتنش و صدای نه کلیت آن جامعه به سرتاپای مبانی ،اصول و قوانینش. تازه تمام اینها در کنار تمام سیاستهای ارعاب و سرکوب است که تا به این حد پیش رفته است. یادمان نرود که همین رژیم تمام زورش را زد که بساط ماهواره و ست لایت را از این جامعه بر چیند و..... و نشد!
بعد از سی سال اعدام ، قتل و تجاوز به کودکان با مجوز قانون و پشتیبانی احکام کثیف و ضد انسانی اسلامی حالا تازه تعدادی از فقها یادشان آمده که با " تعیین مجازات اعدام برای کودکان مخالفند" ! و یا اینکه خواهان جدایی دین از دولت شده اند! جدا مضحک و عینا مثل کاریکاتور است ؛ انعکاس حقیرانه و پوشالی یک واقعیت ترسناک برای جمهوری اسلامی . باید به این فسیلها گفت جدا متاسفیم ، کمی دیر یادتان آمده. برای جامعه ای که رادیکالیسم و انسان دوستی اش تا به این درجه رسیده که مخالف اعدام است و خواهان کوتاه کردن دست مذهب از تمام زندگی اش است ، این مواضع شما بسیار عقب است.
از این دست رفتارهایی که از سر عجز و ناچاری رژیم بروز پیدا میکنند را این روزها زیاد میبینیم، در این موارد و موارد دیگر. کنفرانس ژنو و آبرورریزی و شکست دیگری که برای تمام قسمتهای حکومت داشت، سایتها و رسانه های خود رژیم حتی مجبور به اذعان و بیان آن شده اند . علی رغم تمام تلاش رادیو و تلویزیون جمهوری اسلامی مردم از حقایق این مسئله آگاه شدند.
خودشان اعلام میکنند که 4200 مدرسه به حوزه علمیه واگذار خواهند شد و بلافاصله و مضطربانه مجبورند بگویند نه هنوز معلوم نیست ، قطعی نشده ، تفاهمی صورت نگرفته و ... جدا جالب است که شعار تبلیغاتی کاندید ریاست جمهوری در چنین حکومتی برچیدن بساط نیروی انتظامی باشد!! اینها همگی نشانه های حکومتی است که پایه هایش به شدت متزلزل است.
نقطه‌ای یا گوشه‌ای از جامعه نیست که رژیم مجبور نشده باشد برای سرکوبش طرحی یا برنامه ریزی نکند و جالب اینجاست که علیرغم این باز هم از پس این جامعه معترض بر نمی‌‌آید.مدارس و آموزش وپرورش که به تمام معنا در اختیارش بوده تا با محتویات کتابها و بسیج وگزینش معلمان ومدیران وجداسازی وهزار ویک روش به خدمت خود بگیرد امروز به یکی از همین نقاط وحشتش تبدیل شده اند و دارد منتهای تلاش بی ثمر ناشی از استیصالش را میکند . کار گذاری دوربین در مدراس!سپردن مدرسه به حوزه علمیه!!
به همین حجاب نگاه کنید، از روز سر کار آمدنش با اینهمه سرکوب و آزار و تهدید و .. نتوانسته این معضل را حل کند، به نقل از مسئولین خودشان حجاب و پوشش جوانان و زنان امروز به یکی از بزرگترین معضلات این حکومت تبدیل شده است. ( هر چند که باید پرسید بخشی هست که نشده باشد؟) هر روز طرحی تازه ،از به کار گیری رسانه هایش در تمام بخشهای جامعه و آموزش و پرورش تا گشتهای ارشاد و طرحهای چند مرحله‌ای مقابله با بد حجابی تا این مضحکهٔ اخیر توزیع کارت خوش حجابی و دریافت جایزه! کار از این حرفها گذشته و رژیم هم به خوبی‌ متوجه این مساله شده ، به همین خاطر است که اسبش را زین کرده و به هر دری میزند تا بلکه بتواند جلوی این نسل جوان عاصی را بگیرد. نسلی که نه اسلامش را قبول دارد و نه حجابش، عزاداری محرمش را به حسین پارتی تبدیل میکند و تمام مقدسات از دین و امام و پیامبرو مستر تایم ( امام زمان) گرفته تا رئیس جمهور و رهبرش را به باد خنده و استهزا میگیرد و امروز سایت و وبلاگ، دشمن جمهوری اسلامی شده است و گردانندگان سایتها و وبلاگها برانداز این رژیم هستند . کارگران ،معلمان وپرستاران بر اندازان رژیم هستند ، دانشجویان و دانش آموزان علیه امنیت ملی! محسوب میشوند، زنان وجوانان با مد لباس و بی حجابی ،با گروههای موزیک و پارتی ها و ... ضد رژیم هستند. حالا خودتان قضاوت کنید به راستی رفتارها و عملکرد این رژیم از موضع قدرت است یا استیصال!
هر گروهی ، جناحی، حزبی و یا هر کسی که تصور کند میتواند با گامی به عقب و یا با ذره ای تخفیف در خواسته های این جامعه نماینده اعتراض توده های مردم باشد در اشتباه بزرگی افتاده است. کناراین وضعیت نابسامان بگذارید شوراهای اسلامی و یا وعده های پوشالی نمایندگان و دست نشانده های رژیم را، بگذارید تحکیم وحدتی که برای بیان مطالبات دانشجویان به نزد کاندید ریاست جمهوری رژیم میرود، فعال به اصطلاح مدنی که برای آزادی زندانیان سیاسی ویا مبارزه علیه اعدام محتاج فتوای فلان مجتهد است و …. همانطور که در بالا گفتم کاریکاتوری بیش نیستند . مردم مدتهاست شما را پشت سر گذاشته اند. کارگران مدتهاست که پشت هیچ حرکتی که وعده و وعید بدهد یا مجبورشان کند به کم رضایت بدهند نمیروند وامروز انسانی ترین شعارها را در مطالبات کارگران میبینید ، دانشجو رودرروی حکومت ایستاده و علیه سران این حکومت به میدان می آید ، زنان، جوانان وکل این جامعه را کنار اینها بگذارید.
در آخر و در نهایت میخواهم بگویم که امروز پتانسیل ، ظرفیت وقدرت بسیار بزرگی در دل اعتراضات بخشهای مختلف جامعه وجود دارد واین وضعیت به خودی خود به وجود نیامده . حزبی وجود دارد که که بی کم و کاست خواسته های توده های مردم را ازابتدا نمایندگی کرده و سر این مسئله ایستاده و تا همین امروز هم ادامه دارد. ناگهانی و از قضای اتفاق نیست که تلویزیونش با هر بحثی که راه می اندازد چنین تحرک، ولوله و بلبشوبی در میان مردم واپوزوسیون و جمهوری اسلامی به راه می اندازد. این نه غلو است، نه خود بزرگ بینی و نه تبلیغات. اگر قرار است در آن جامعه اتفاقی بیفتند که به نفع مردم تمام شود در گرو فعالیت حول این حزب و آرمانهایش است . این را مردم باور دارند ، جمهوری اسلامی لمس کرده است . فعالین و مبارزینی که به دنبال سریع ترین و کم هزینه ترین راه حل نجات جامعه از شر جمهوری اسلامی هستند روز به روز بیشتر به صفوف حزب جلب میشوند. این است اوضاع جمهوری اسلامی در آستانه اول مه روز جهانی کارگر. برگزاری هرچه با شکوهتر اول مه فرصتی است تا یک گام دیگر در همین جهت به جلو برداشت.
28 آپریل 2009

اول مه و دانشگاه

2009-04-23T17:57:00.000+04:30

در حالیکه حدود یک هفته به اول می باقی‌ مانده فضایی ملتهب در بخش‌های مختلف جامعه برپاست . چند سال اخیر روز جهانی‌ کارگر (اول مه) به یکی‌ از روزها ی مهم اعتراضی در جامعه ایران تبدیل شده است. روزهایی که درچگونگی توازن قوا و چگونگی‌ پیشبرد و آیندهٔ مبارزات تاثیر گذار و تعیین کننده شده ا‌ند . کارگران در شهرهای مختلف در این روز به عناوین مختلف تجمعات اعتراضی بر پا میدارند . نگاهی‌ کوتاه به مراسمهای سالهای اخیر که بیندازید چه از نحوهٔ برگزاری و چه شعارها و مطالبات متوجه میشوید که هر چه به جلوتر می‌‌آیید شکلی‌ اجتماعی تر،پیشروتروپایه ای تر به خود میگیرند. خانواده های کارگران دخالتگرانه تر شرکت میکنند ، اگر از فعالین کارگری کسی‌ بازداشت یا تهدید شود سریع عکس العمل نشان میدهند ، خواهان آزدیشان میشوند و2 ویژگی مهم دیگر اینکه مطالبات کارگران سر مسائل اساسی‌ و تعیین تکلیف کننده با جمهوری اسلامی مطرح میشوند و سایر بخشهای معترض جامعه را نیز به حمایت و متحد شدن فرا میخواند. افزایش دستمزدها و تشکل های کارگری از خواسته هایی هستند که یک پایه همیشگی اعتراضات اخیر کارگری بوده است و این خصوصیات و خواسته ها است که رژیم را به هراس انداخته است تا آنجا که سال جدید توسط خود حکومتی ها سال اعتصابات کارگری نام گرفته است.
یک خصوصیت دیگر که جلب توجه میکند انعکاس رویدادهای سیاسی جامعه در مبارزات کارگری است. از انرژی هسته ای تا ...امروز مسئله انتخابات ، هر جا اعتراضی بوده انعکاس این موارد در شعارها دیده میشود. این هوشیاری مبارزین و فعالین کارگری را در قبال مسائل اطراف و تشخیص ربط اتفاقات با مشکلات را میرساند. به نظر من شعار" زندگی انسانی حق مسلم ماست" که به یکی از شعا رهای ثابت اعتراضات کارگری تبدیل شده است چهره واقعی و ملموسی از مبارزات این بخش ارائه میدهد.
بعد دیگر مساله عکس العمل دیگر بخشهای معترض جامعه در قبال اول مه و به طور کلی‌ مسائل کارگری است. در شرایط حاضر اعتراضات و خواسته‌های قسمتهای مختلف جامعه به هم گره خورده است . این مسئله ای صرفا تئوری نیست که تنها بشود به صورت تئوری راجع آن بحث کرد و یا حتی به عنوان یک وجه لازم و مهم در موردش اظهار نظر کرد بلکه دریافتی برخاسته از واقعیت جامعه است که وجود دارد. به نظر من ارتباط این بخشها با هم و تاثیرشان بر یکدیگر نقش بسبار تعیین کننده ای در دستاوردها و نتایج مبارزات در همین امروز و آینده خواهد داشت.
به صورت کلی سه بخش اصلی و تاثیر گذار در اعتراضات امروزجامعه ایران وجود دارند : جنبش کارگری ، دانشجویان و جوانان و زنان. اگر بخواهم خصوصیتی ویژه برای اول می امسال (11 اردیبهشت) تعیین کنم سراسری بودن و همه گیر بودن آن و دخالت و شرکت همه اقشار جامعه در این روز است. یعنی همان چیزی که میتواند امسال به این روز ویژگی تعیین کننده ای ببخشد و باید تلاش فعالین برای تبدیل کردن این روز به روزاعتراض همه گانی و حضورعموم جامعه باشد. و اما نقش دانشجویان و ارتباط اعتراضات دانشجویی و کارگری . بعد از تعطیلات سال جدید و باز شدن دوباره دانشگاه‌ها و آغاز کلاسها اعتراضات در دانشگاه ها از سر گرفته شد. این در حالیست که دانشگاه سال گذشته فضایی ملتهب و اعتراضی را پشت سر گذاشت و در عین حال وضعیتی دشوار و نا آرام برای جمهوری اسلامی به دنبال داشت . خصوصیت بارز اعتراضات دانشگاهها به میان آمدن توده ای دانشجویان است. یک ویژگی اساسی دوره های اخیر سیاسی تر شدن هر چه بیشتر فضای اعتراضات است تا جایی که نوک پیکان به صورت مشخص به بود و نبود این رژیم برگشته و توده دانشجو توهمی به ماهیت بخشهای مختلف جمهوری اسلامی ندارد. مسئله بعدی اینکه جنبش دانشجویی خود و اعتراضاتش را بر مبنای بستر اعتراضات جامعه میبیند و از این روست خود را متحد جنبش کارگری و یا زنان میداند. شعار " آزادی برابری هویت انسانی " در دانشگاه به نوعی شکل دیگر " زندگی انسانی حق مسلم ماست " هست و یا مبارزه دانشجویان برای از بین بردن آپارتاید جنسی و دیوار جنسیتی در دانشگاه در واقع ادامه همان مبارزات جنبش زنان در جامعه است. تا کنون چندین بار اتفاق افتاده که بعد از اعتراض وسعیی‌ که در دانشگاهی سر مسئله ای صورت گرفته بخشهای پیشرو جمعهای کارگری هم به عناوین مختلف حمایت خود را اعلام کرده ا‌ند و همینطور بالعکس از طرف دانشجویان. نمونه های بسیار جالبی در این مورد وجود دارند. یکی از این حرکتها طرح صندوق جمع آوری کمک مالی برای حمایت از کارگران زندانی توسط دانشجویان بود و متاخرترین اش حضور دانشجویان در تجمع اعتراضی کارگران لوله سازی اهواز و اعلام حمایت از مبارزات و خواسته های این کارگران در هفته گذشته بود. این حرکت گامی مهم و عملی است که می بایست مورد توجه قرار گیرد . از این سر که اعتراضات دانشجویی با گامهایی نظیر این وارد سطح دیگری از مبارزه میشود. این الگویی است که به نظرم بایست روبرو و چشم انداز فعالین دانشجویی باشد. اول ماه مه روز جهانی کارگر ازآن روزهایی است که بایست دانشگاه تاثیر و نقش ویژه ای در آن داشته باشد و در دو سطح کلی میشود به آن پرداخت کرد. یکی آن دسته کارها، حرکات و برنامه هایی که در داخل دانشگاه و فضای مربوط به آن میتوان انجام داد و دیگر اینکه برای حضور در جمعها ، اعتراضات و تجمعات کارگری حضور و نقش موثر داشت. انتشار و انتقال مرتب اخبار کارگری به فضای دانشگاه ها تاثبر فراوانی در شرکت توده دانشجو در این مبارزات خواهند داشت و این به عهده فعالین این عرصه است. به هر صورت در روزهای باقی مانده بایست خط کلی که فعالین دانشجویی دنبال میکنند در این مسیر باشد. فعالین دانشجویی از این مرحله به بعد بایست کاری که پیش روی خود میگذارند را در سطحی وسیع تر و در دل اعتراضات جاری در بطن جامعه و در ارتباط تنگاتنگ با آن پیش ببرند.

20آپریل 2009

پیام سازمان جوانان کمونیست به مناسبت 4 شنبه سوری

2009-03-16T18:50:00.001+03:30

ادعا نامه ای عليه وضعيت زن در دنيا

2009-03-16T18:41:00.001+03:30

8 مارس ، سخنرانی مينا احدی در گوتنبرگ

امسال به مناسبت 8 مارس به فراخوان حزب کمونيست کارگري ايران و سازمان عليه تبعيض تشكيلات حزب در دهها شهر در سراسر دنيا سازمان دهنده و شرکت کننده در مراسم هايي بودند که به اين منظور برگزار شد که اخبار و تصاوير آن را ميتوانيد از طريق سايتهاي حزب دنبال کنيد. ابعاد اين مراسم و حضور پررنگ حزب در سطح بين المللي براحتي قابل تشخيص هستند. چهره ها و شخصيتهاي شناخته شده حزب نيزدر اين مراسم در آکسيونها و تظاهرات حضور داشتند. درشهرگوتنبرگ سوئد نيز به اين مناسبت روز 6مارس مراسمي در يکي‌ از سالنهاي اجتماعات شهر برگزار شد. در کنار تبريک 8 مارس به حضاراطلاعيه حزب خوانده شد وهمچنين شعارها ومطالبات زنان درفواصل برنامه ها توسط مجريان قرائت ميشد.همينطوراخبارمراسم هايي که به مناسبت 8 مارس در ايران برگزار شدند هم به اطلاع حضار رسيد. در اين مراسم کليپ ويديوهايي ازسرکوب زنان و جوانان درايران توسط جمهوري اسلامي و همينطور صحنه هاي مقابله و ايستادگي مردم در مقابل نيروهاي انتظامي و .. پخش شد که با توجه و استقبال حاضرين مواجه شد.
واما آنچه که رنگ و شکل ديگري به مراسم داد حضور مينا احدي و سخنراني وي در اين مراسم بود. درطي صحبتهايش چندين بار حضاربا کف زدن و تشويق به تائيد و استقبال ازموضوعات مورد بحث پرداختند.
صحبتهاي مينا احدي در چند بخش پيش برده شد. در ابتدا با اشاره به آمار اعدام ،سنگسار ،شلاق، سرکوب هر روزه زنان و جوانان در خيابانها و ديگر جنايات جمهوري اسلامي در ماه‌هاي اخير ، کيفرخواست و ادعانامه خود راعليه جمهوري اسلامي و جناياتي که به صورت مشخص در مورد زنان اعمال مي‌کند بيان کرد و اعلام کرد که ميبايست در مقابل اسلام سياسي و جمهوري اسلامي به عنوان سر اين جريان و دخالتهايش در زندگي‌ انسانها و جنايتي که هر روزه اتفاق مي افتند ايستاد. سپس به نقد نحوه برخورد دولتهاي غربي و موضع گيري شان در قبال جمهوري اسلامي و ديگر حکومتهاي ارتجاعي و جريانات اسلامي در کشورهاي ديگر پرداخت.اينکه مقامات اين کشورها به راحتي‌ چشمانشان را به روي زير پا گذاشته شدن حقوق انسانها و مشخصا زنها ميبندند و علاوه بر آن دست جريانات اسلامي را حتي براي دخالت در زندگي‌ انسانها در خارج از کشورهاي تحت سلطه حکومتهاي اسلامي نيز باز ميگذارند.
بعد از آن به اسلام سياسي و گرايشاتي که در آن به وجود آمده اند اشاره شد.امثال شيرين عبادي در ايران و نظير او در کشورهاي ديگر که دول غربي سعي‌ ميکنند آنها را برجسته کرده و به عنوان فمينيستهاي مسلمان و نماينده جنبش هاي اعتراضي زنان در ايران معرفي‌ کنند. مينا احدي اين جريانات را در کنار ديگر جريانات پرو رژيمي ابزار منحرف و تعديل کردن اعتراضات مردم خواند . جرياناتي که به دفاع از اسلام و قوانين ضد زن آن برخواسته و سعي دارند تا وجهه قابل قبولي از اسلام به اصطلاح " مطابق حقوق بشر " ارائه دهند و جلوي دخالت مردم در تعيين زندگي خودشان را بگيرند .
در انتها مينا احدي به جنبشي اشاره کرد که پاسخ هر دو سر اين مساله را داده است يعني هم بخش اسلام سياسي و هم خطوط غرب و موضع گيري اش. جنبشي که امروز در ايران وجود دارد ، مي‌خواهد جمهوري اسلامي را بيندازد ،سازشي با هيچ بخشي از اسلام سياسي و حاميانش ندارد، ميخواهد دست مذهب را از زندگي‌ انسان جدا کند و اين جنبش وام گرفته از منصور حکمت و حزب کمونيست کارگري ايران است.
وي اعلام کرد که افتخار ميکند که جزئي از جرياني بوده است که (بر خلاف ديگر جريانات) از همان روز اول جلوي قوانين اسلامي ايستادند وبدون کوچکترين سازشي هيچ بخشي از آن را نپذيرفتند ، از جمله حجاب که آنرا سمبل حجاب و تحقير زن در اسلام ناميد که بخش عظيمي از مبارزات زنان در ايران حول همين مسئله شکل گرفته است.
بعد از سخنراني، مينا احدي مورد تشويق حضار قرار گرفت و استقبال زيادي از بحث‌هايش شد. به خصوص از طرف زنان جواني‌ که در سالن حضور داشتند که در ميانشان جوانهايي بودند که به تازگي از ايران خارج شده بودند و به بحث، گفتگو و تبادل نظر با مينا نشستند. در انتها با اجراي گروه موزيک حضار به رقص و پايکوبي پرداختند و روز ۸ مارس را جشن گرفتند و با شادي مراسم به اتمام رسيد .
علاوه بر اين، روز يكشنبه نيز ميتينگ و تجمعي در روز ۸ مارس در يکي‌ از ميدانهاي اصلي‌ شهر برگزار شد. در اين آکسيون در کنار پخش نشريات و اطلاعيه هاي حزب به زبانهاي سوئدي و انگليسي‌ ، مراسم سمبليک حجاب سوزان توسط چند نفر از شركت كنندگان در مراسم انجام شد که مورد توجه عابرين ومردم قرار گرفت که با شعارهاي سرنگون باد رژيم آپارتايد جنسي، زنده باد ۸ مارس، نه به حجاب ، زنده باد آزادي برابري ، زنده باد 8 مارس همراه شد.